---

---

Ik leef in een rare wereld.
Ik maak deel uit van een beschaving.
Ik denk dat ik ruimdenkend ben en weet wat ik wil.
Maar ik twijfel… en dat is wellicht menselijk.

Ik heb een eigen mening.
Of dat zo is… ik weet het niet zo goed meer.

Soms lijken we met z’n allen op marionetten.
Onzichtbare systemen trekken aan onze touwtjes…
Terwijl we denken dat we vrij zijn, wordt heel veel van wat we doen bepaald door anderen, door goed geoliede marketingbedrijven, door ons gedrag in de online wereld, waarin niets is wat het lijkt…
waarin computers en smartphones en andere technologische snufjes vaak eerder weten wat we willen dan wijzelf…

De wereld maakt rare sprongen.
Ik vraag me af of echte circusclowns het niet beter zouden doen in het leiden en besturen van landen, beschavingen…

Stilletjes word ik er van.
Stilletjes omdat het me een beetje bang maakt.
Stilletjes omdat ik me zorgen maak.
Stilletjes omdat ik zelf geen antwoorden heb.
Stilletjes omdat ik alles een beetje van me wil afduwen.

Gewoon stilletjes dus.
Ik luister hoe stil het is met mijn kop in het zand.
Echt stil.
Stil.

Misschien helpt wat stilte wel.
Ik wens je een rustige dag.
Ik wens je een momentje van stilte in de druk van druk, druk, druk…

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Ik heb pluimpjes en veertjes, hemelsblauw als de lucht en groen als het gras.
Ze zijn luchtig, licht… transparant en gewichtloos.
Ze volgen de bijna onvoelbare zuchtjes van de wind.
Ze zijn doorzichtig als dons en zacht als fluweel.
Ik draag ze als koninklijke juwelen, vol edele trots en noblesse.
Ik ben zo fier als een pauw.

Maar ik had afgelopen nacht een joekel van een nachtmerrie…
ik kon niet meer vliegen!
Ramp o ramp!
Als een kieken zonder kop bleef ik maar doorhollen op mijn krakkemikkige pootjes, ik werd er zo moe en moedeloos van…
Shit, shit, shit…
Sorry hoor… maar ik draaide er een paar vloeken door van miserie…

Mijn vleugels flapperden niet meer.
Ik probeer, probeer, probeer… wel tien keer of meer… nee, meer dan duizend keer zeker…
Opstijgen.
Vliegen.
Ik verlang zo naar vroeger, naar de vogel die ik ooit was…
Die geen enkele moeite had met vliegen en zijn vleugels uitslaan, die zich liet drijven op de ritmische dans van de wind.
De vogel die vrij was.
Die vloog zonder nadenken…
Ik verlang naar de tijd dat alles vanzelf ging.
Ooit was dat zo.
Daar ben ik zeker van.

Vol duistere luciditeit begon ik hees en krakerig, met een stem die verrast werd, en dus niet opgewarmd was, met het zingen en fluiten van het mooiste lied dat ik ter plekke nog uitvond ook.

Ik deed zo mijn best… mijn uiterste best, om gehoord te worden.
Al vroeg ik me af wie op dat nachtelijk uur luistert naar het gekweel van een vogel die van slag is en duidelijk de kluts kwijt is.

Toen ik een octaaf hoger ging, en nog een hoger ging, opende de indigoblauwe hemel zich, zelfs de zilverkleurige sterren en de maansikkel weken wat opzij…

Ze maakten plaats voor me.
Ik sloeg mijn vleugels breedwaaierig open en uit, ik maakte een sprongetje, dat nodig was voor de vlucht, maar ook van puur geluk…

Daar ging ik.
Ik kon mijn ogen niet geloven…
Ik wist niet eens dat ik zo’n vleugelwijdte had.
Het gevoel, de emoties, de beweging, de luchtstromingen…
ze waren overweldigend…
Dat was hetgeen ik me herinnerde…
Zo hoorde het te zijn.
Ik kan gerust zijn…
Ik heb het vliegen niet verleerd.

Het is goed om aandacht te schenken aan dromen, ze sturen ons vaak, al dan niet met cryptische boodschappen, een beetje bij, weer de juiste richting uit…
Vol aanwijzingen zitten ze, daar ben ik van overtuigd…
Maar dat ben ik hé…

Ik wens je een heel fijne dag.
Het is nooit te laat om je vleugels uit te slaan, zelfs als je vergeten bent hoe dat precies moet.
Dikke knuffel.
❤️