Vogel



Ik heb pluimpjes en veertjes, hemelsblauw als de lucht en groen als het gras.
Ze zijn luchtig, licht… transparant en gewichtloos.
Ze volgen de bijna onvoelbare zuchtjes van de wind.
Ze zijn doorzichtig als dons en zacht als fluweel.
Ik draag ze als koninklijke juwelen, vol edele trots en noblesse.
Ik ben zo fier als een pauw.

Maar ik had afgelopen nacht een joekel van een nachtmerrie…
ik kon niet meer vliegen!
Ramp o ramp!
Als een kieken zonder kop bleef ik maar doorhollen op mijn krakkemikkige pootjes, ik werd er zo moe en moedeloos van…
Shit, shit, shit…
Sorry hoor… maar ik draaide er een paar vloeken door van miserie…

Mijn vleugels flapperden niet meer.
Ik probeer, probeer, probeer… wel tien keer of meer… nee, meer dan duizend keer zeker…
Opstijgen.
Vliegen.
Ik verlang zo naar vroeger, naar de vogel die ik ooit was…
Die geen enkele moeite had met vliegen en zijn vleugels uitslaan, die zich liet drijven op de ritmische dans van de wind.
De vogel die vrij was.
Die vloog zonder nadenken…
Ik verlang naar de tijd dat alles vanzelf ging.
Ooit was dat zo.
Daar ben ik zeker van.

Vol duistere luciditeit begon ik hees en krakerig, met een stem die verrast werd, en dus niet opgewarmd was, met het zingen en fluiten van het mooiste lied dat ik ter plekke nog uitvond ook.

Ik deed zo mijn best… mijn uiterste best, om gehoord te worden.
Al vroeg ik me af wie op dat nachtelijk uur luistert naar het gekweel van een vogel die van slag is en duidelijk de kluts kwijt is.

Toen ik een octaaf hoger ging, en nog een hoger ging, opende de indigoblauwe hemel zich, zelfs de zilverkleurige sterren en de maansikkel weken wat opzij…

Ze maakten plaats voor me.
Ik sloeg mijn vleugels breedwaaierig open en uit, ik maakte een sprongetje, dat nodig was voor de vlucht, maar ook van puur geluk…

Daar ging ik.
Ik kon mijn ogen niet geloven…
Ik wist niet eens dat ik zo’n vleugelwijdte had.
Het gevoel, de emoties, de beweging, de luchtstromingen…
ze waren overweldigend…
Dat was hetgeen ik me herinnerde…
Zo hoorde het te zijn.
Ik kan gerust zijn…
Ik heb het vliegen niet verleerd.

Het is goed om aandacht te schenken aan dromen, ze sturen ons vaak, al dan niet met cryptische boodschappen, een beetje bij, weer de juiste richting uit…
Vol aanwijzingen zitten ze, daar ben ik van overtuigd…
Maar dat ben ik hé…

Ik wens je een heel fijne dag.
Het is nooit te laat om je vleugels uit te slaan, zelfs als je vergeten bent hoe dat precies moet.
Dikke knuffel.
❤️