---

---

De zonnige koude dagen zijn een streling voor het oog. De bladeren vallen gestaag, maar er is nog net genoeg blad aan de bomen, om geel, oker, diep oranje en rood bijeen te toveren, om mijn gemoed een stevige boost te geven, eer de grijstonen de overhand krijgen, en net het omgekeerde effect hebben.

Ik heb uit ervaring geleerd dat het goed is om een soort plan te hebben voor de donkere dagen arriveren. Een soort van winterproject dus. Ik weet dat het helpt.

Geïnspireerd door de fantastisch magische kleuren in de natuur, ben ik aan de slag gegaan in mijn creatief paradijsje.
Ik begon ‘s middags en kwam heel snel in een goede flow. Dat geeft een zalig gevoel, omdat alles dan als vanzelf gaat. Ik moet niks overdenken, ik kan me helemaal overgeven aan mijn gevoel in de overtuiging dat het goed is zo. De tijd is onbestaand en overbodig. Het lijkt alsof ik leeftijdsloos ben in zeeën van tijd.

Pas als het licht aan het venster waar ik schilder wegdeemstert, komt het besef van tijd terug. Dan moet de binnensluipende duisternis verdreven worden door binnenlicht. Voor ik het weet is de flow weg.

Gelukkig heb ik met vallen en opstaan geleerd te genieten van de momenten waarop de dingen vanzelf hun weg zoeken en in de plooi vallen. Want die ogenblikken zijn onvoorstelbaar kostbaar. Ze zijn me zo dierbaar. Het zijn schatjes, waar niemand anders iets mee kan.

Al klopt dat niet helemaal… ze geven me een goed gevoel, het zijn onverwachte en krachtige schouderklopjes, die me een soort van mildheid schenken. Niet enkel in het kijken en ‘oordelen’ over mezelf, maar ook over anderen rond me.
Het geeft een fijn gevoel.
Dat neem ik mee.
Dat geeft levenskracht.
Dat voedt de bron waar ik uit put.
Dat maakt van mij een dankbaar mens.

Ik wens je een heel fijne dag.
Geef jezelf gerust een schouderklopje, dat doet zo’n deugd.

Dikke knuffel.
❤️

---

---

Bij valavond, zag ik de maan in volle glorie opkomen tussen de bomen. Verwonderlijk en adembenemend was de combinatie van het zwakker wordende daglicht, een streling van een frêle zonnegloed op de kalende takken van de populieren, met aarzelend in dat schilderachtige tafereel, de mooie goud oplichtende maan.

Dat op foto vastleggen vanuit de losse pols, is bijna gedoemd te mislukken. Maar het is altijd wel het proberen waard, je weet maar nooit.
Ik richtte onhandig mijn lens… het was gewoonweg stuntelig, vond ik.

Ik gaf er de brui aan.
Het werd algauw donkerder, en frisser ook.
Wat liep ik daar dan met mijn camera te doen?
Om wat voor duistere reden ook, ik bleef op het vochtige gras ter plaatsen trappelen. Ik ging niet naar binnen, al wist ik ook niet waarom ik buiten bleef hangen.

Voor ik het goed en wel besefte, hoorde ik in de verte het geluid van een groep eenden. Of zijn het ganzen… Daar twijfel ik altijd aan.
Ik wist niet direct waar ik ze zoeken moest, en nog minder hoe ik ze zou kunnen vastleggen op foto.
Als ik eerlijk ben, kijk ik hier al heel lang naar uit.
Ze lijken zo ongrijpbaar.
Zo vluchtig op hun snelle vlucht.
Je hoort ze wel, maar ziet ze niet.
En als je ze ziet heb je net geen camera bij…

Maar nu hoorde ik dat ze heel nabij waren, mijn camera had ik in de hand en hij stond aan.
Voor ik het besefte, vlogen ze in een grote v-formatie mijn richting uit.
Ik had de tijd niet om scherp te stellen.
Ik kon enkel hopen op een gelukstreffer in het schaars geworden licht.
Ik richtte mijn lens ongecontroleerd naar de hemel en hoopte op een klein mirakel, misschien met een beetje hulp van hierboven…

‘Ik heb ze!’, jubelde mijn hart.
’Eindelijk!’, dacht ik.

Scherp afgelijnd zijn ze niet.
Maar ik ben er blij mee…
Het is een mooie afsluiter van twee dagen intens buitenwerk in de tuin.

Nu kan ik vol contentement nagenieten van alweer een mooie dag.
Ik wens je een heel fijne avond.
Dikke knuffel.

❤️