Brain talk

Mijn hoofd kan soms redelijk zwaar wegen.
Hoe dat zo gekomen is?
In mijn hoofd, wellicht in mijn hersenen dan, liggen herinneringen, ervaringen, daar zit alles wat ik geleerd heb opgeborgen.
Zo voelt het toch…
Ik denk dat daar ook alles nog zit wat ik allang vergeten ben.
En da’s heel wat, vermoed ik.

Aangezien ik in een aardige ‘opruimstemming’ verkeer, en mijn creatief paradijsje al een beetje heb aangepakt, zal het wellicht geen kwaad kunnen van ook in mijn hoofd een beetje ruimte te maken.

Maar hoe doe ik dat?
Het is niet zo dat ik ergens een klepje kan openen of een ritsje kan openzippen en er een spons kan over halen, of een zwabber…
Ik denk dat ik daar nog even moet over nadenken, over hoe dat precies moet.

Het komt weer eens op hetzelfde neer: loslaten.
Weg met wat niet dient.
Weg met wat alleen maar belast.
Weg met wat in de weg zit.
Weg met wat niet meer bijgehouden moet worden.

Stel dat ik het kan.
Loslaten.
Stel dat er ruimte vrijkomt in mijn hoofd…
Wat ga ik daar dan mee doen?
Met wat ga ik die dan vullen?
Voilà, en dan ben ik weer vertrokken.
Waarom niet gewoon de vrijgekomen plaats leeg laten?
Iets leeg kunnen laten zijn.

En dan bedenken dat herinneringen en ervaringen niet alleen in mijn hoofd zitten, maar ook in mijn lichaam ergens opgeslagen liggen…
Oei, oei, oei…
Er is nog werk aan de winkel.

Maar eerst weer een beetje stil worden en laten zijn wat is.
Dat is vast al een heel mooi begin.
Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.

❤️

Doel

Er staan nog enkele roosjes met knopjes in mijn tuin. Die hebben tevergeefs hun best gedaan om het in het najaar nog zover te schoppen. Het is wel mooi dat ze het tenminste proberen…
Het zal de ingebouwde drang zijn die hen daartoe aanzet.
Ze kunnen niet anders, omdat rozen een doel hebben: hun fantastische schoonheid aan de wereld laten zien.
Kleur en geur brengen en mensen tot verwondering en bewondering aanzetten.
Meer verwacht een roosje dan ook niet.

Ik, als mens dan, twijfel soms wel eens…
Wat is mijn doel dan?
Soms weet ik het en dan weer vergeet ik het.

Misschien denk ik te groots, te breed, te ‘onmogelijk’.
Dan denk ik ‘pff’… zou het kunnen dat ik gewoon geen doel heb?
De gedachte die daar kan op volgen is dat het leven geen zin heeft.
En da’s existentiële materie…

Ik ben nogal op zoek naar verstilling, en rust.
En naar eenvoud.
Naar het eenvoudig maken van zaken die moeilijk zijn of blijken.
Het is geen vanzelfsprekende zoektocht.

Maar wel heel boeiend.

Het beeld van de roos schuift weer op de voorgrond.
Ik moet meer zijn als een roos.
Proberen gewoon op een intuïtieve manier schoonheid te brengen in de wereld waar mensen zich nogal eens lijken te verliezen in schijnbeelden en oppervlakkigheid.

Iedereen kan stralen en schitteren als een roos.
Want ‘t zit vanbinnen hé.
Diep vanbinnen zit de schoonheid.

Ik wens je een fijne dag, waarop je betoverend kan zijn als een roosje, waar je je ook bevindt op je pad.
Dikke knuffel.

❤️