Deelbaar of niet

Dag lieve lezer, je bent er weer zie ik. Da’s leuk. We zijn er alle twee.
Hoe gaat het met je?

Ik kan je antwoord jammer genoeg niet horen. Spijtig.

Hier gaat alles gewoon zijn gangetje. Niks forceren. Blij zijn met heel kleine dingetjes en daar dankbaar voor zijn.
Het creatief paradijsje doet momenteel wel zijn naam eer aan.
De al dan niet zo kunstzinnige spinsels vliegen me bijna om de oren.
Ik moet me soms bukken, om niet het slachtoffer te worden van een welgemikte aanval op mezelf…
Ik heb die dingen zelf gemaakt, dus ik draag er de volle verantwoordelijkheid voor…
Er zijn mooie creaties bij, en andere waarvan ik denk: kak, wat is me dat… dat zijn dan zaken waartegenover ik zelf de grootste criticaster ben die er rondloop, en snel oordeel dat dit niet voor publicatie is.
Terwijl ik zelf ook wel snap en proefondervindelijk heb ondervonden dat niets in de wereld en het leven alleen maar schoon en duidelijk is.

Misschien heeft het wel te maken met de ‘social media’ cultuur, waar nieuws soms verwrongen, verwarrend is, en foto’s gefilterd en vertekend worden gepresenteerd in mooie kadertjes…
Het zou kunnen dat dat ook mijn creativiteit beïnvloedt.
Eerlijk antwoord is: ja, daar hou ik rekening mee.
Dit kan, en dat kan niet…
Flauw misschien, maar ik wil soms even niet nog extra kwetsbaar zijn hé.
De afgelopen maanden heb ik nogal wat ‘monstertjes’ getekend.
Die mochten er wel zijn, maar er is behoorlijk wat schroom en terughoudendheid om ze publiekelijk te tonen…
Sommige schepseltjes hou ik liever voor mezelf.
Ik deel wat deelbaar is.
Voor wat ondeelbaar is heb ik plaats genoeg in de beslotenheid van mijn paradijsje… en in het hart van mensen die me dierbaar zijn of waren. Chanelleke is altijd fan… die filtert niks.

Ik ga nog wat verder timmeren aan mijn weg.
Ik heb nog heel veel te doen, in te halen, of zo…

De lucht is blauw en de zon zit voorlopig nog wat achter de huizen verborgen. De maan was bij het ochtendgloren oogverblindend mooi, net voor ze in volle glorie achter een dikke lage wolk verdween.

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel en tot een volgende keer.
❤️

Tijd is schilderij

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Het nieuwe jaar is ingezet.
Ik wens je een goed, een vriendelijk, een draaglijk, een hartelijk jaar.
Het lijken veel dagen, maar uiteindelijk zijn ze ook zo weer weg.
Tijd is relatief.
Op moeilijke momenten vertraagt de tijd, terwijl geluk de tijd versnelt.

Tijd op zich lijkt wel een schilderij.
Soms is er vooraf een welbedacht plan.
Soms is het er intuïtief.
Soms probeer je iets toe te voegen, of probeer je wat bij te sturen, om toch een tikkeltje controle te houden over wat er komt… maar het lukt niet altijd.
Soms mislukt het grandioos.
Soms is het kwestie van gewoon aan beginnen.
Soms is moed nodig om verder te doen.
Soms blijft het letterlijk prutsen en ploeteren tot het iets wordt.
Soms komt er iets heel onverwacht.
Soms heb je niet eens in de gaten dat er iets heel bijzonders ontstond.
Soms lijkt opgeven de enige mogelijkheid…
Soms is het genoeg dat iemand je even weer op weg helpt, om te zien dat het mooi is en genoeg zoals het is…
Soms moet je loslaten, omdat dat de enige manier is die overblijft…
Soms is alles in wording.
Soms is het plots af.
Soms ontbreekt net die ene kleur die je zo nodig hebt.
Soms is het gewoon zwart wit.
Soms is het vol emotie.
Soms is het alleen maar plattekes.
Soms is het genoeg.
Soms te weinig.
Soms te veel.
Soms gaat het vanzelf.
Het is altijd wat.

Het kan natuurlijk te maken hebben met mijn ingebouwde drang om creatief bezig te zijn en te blijven.
Ik zie namelijk overal wel een schilderij in.
In het licht door de takken van de bomen, in een rimpel op het water, in de ogen van een toevallige passant… in de kleur van thee in een glas, in de wolken… overal is zo veel te zien en op te merken…
Dagen zijn te kort om het allemaal te bevatten.
En da’s goed.

Ik wens je een heel fijne dag in een pas begonnen jaar.
Dikke knuffel en tot een volgende keer.
❤️