Slaapke doen



Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?

Kerst staat te trappelen voor de deur en het oudjaar wacht om te klinken op het nieuw… alles overgoten met een fris coronasausje…
De langste nacht ligt achter ons.
Het licht komt ook op kousevoetjes stillekesaan terug.
Dat geeft houvast en hoop.

Wat er komt weten we niet.
Het is afwachten wat het nieuwe jaar in petto heeft.
Vreugde, geluk, ongemak, verdriet… het wordt vast een cocktail van alles een beetje.

Het afgelopen jaar was voor mij geen topper.
Ik worstel dagelijks met mijn energie, met mijn fut, met mijn hormonen en zo van die dingen.
Mijn lichaam bepaalt de grens van wat ik kan en wat mogelijk is.
Me daartegen verzetten heeft geen enkele zin.
Het bevechten zorgt alleen maar dat ik weer eens teleurgesteld tegen de lamp loop en wat plattekes eindig.

Maar Neltieke heeft daar alvast geen last van.
Zij gaat gewoon liggen als ze wat moetjes is of zin heeft om te niksen.
Ik heb me voorgenomen haar goede voorbeeld wat te volgen…
Slaapke doen wanneer het nodig en nuttig is.

Het gebrek aan energie maakt ook dat ik er niet aan toe kom van kerstwensen en de bijhorende kaartjes rond te sturen…
Het lukt niet, vrees ik.
Daarom wil ik jou langs deze weg een fijne kerst en een zo goed als enigszins mogelijk nieuw jaar toewensen.

O, en ik werd op mijn wandeling gisteren aangenaam verrast…
Ik zag een ijsvogeltje net boven het water scheren. Het blauw is zo adembenemend mooi, dat ik daar stil van werd.
Wat een prachtig geschenk was dat.
De natuur geeft juweeltjes weg.
Daar veer ik ook van op.
Ik had nog nooit in mijn leven een ijsvogel gezien…
Nu was het daar.
Voor mij.
Het maakte mijn dag goed, en maakte me gelukkig…

Lieve lezer, ik wens je het allerbeste voor de laatste dagen van dit jaar, en een goede start bij het begin van het volgende jaar.
Dankjewel om gelezen te hebben wat ik schreef.
Ik zou zeggen zorg goed voor jezelf en voor wie je lief is, en tot volgend jaar.
Dikke knuffel

❤️

Gelaagd



Een regenachtige dag aan de start van de donkere zes weken van het jaar. Lieve lezer, hoe gaat het met je?
Ik ben weer aan het schilderen…
Verf, kleur, papier… voedsel voor mijn ziel.
Ik zie het als zelfzorg.
Het is een manier om muizenissen kwijt te geraken, om gedachten te ordenen, of om in een flow te geraken waarin denken totaal overbodig wordt.
Dat is het leukst natuurlijk.
Mooi meegenomen in een hectische wereld.

Even ontsnappen. Even verlost. Even vrij. Even alles loslaten. Even in de wereld van de fantasie duiken. Even het toeval een kans geven.

Op mijn blad laten ontstaan wat wil ontstaan, zonder daar controle en sturing bij te geven. Wat komt, komt… intuïtief.
Ik heb mezelf voorgenomen geduldig te zijn.
Ik wil niets overhaasten.
Gewoon de tijd nemen om te verwerken.
Bepaalde dingen hebben een soort van ‘droogtijd’ nodig, voor ze effect hebben.

In dit schilderijtje liggen al negen lagen, denk ik…
Ik verlies de tel wel eens.
Het valt niet te reconstrueren.
Het is uniek.

Het is niet anders dan een afspiegeling van het leven.
Het is gelaagd.
Het is uniek.
Net zoals ieder mens, iedere situatie, elke vreugde, elk verdriet, elk gelukje, elke ergernis… alles is uniek.
Vergelijken met mekaar is soms verleidelijk, maar haalt op zich niet zo veel uit.

Ik wens je een heel fijne dag vandaag.
Dikke knuffel.
❤️