Impressie

Dag lieve lezer, hoe gaat het op deze donderdagochtend?
Ik heb het eerste wandelingetje van de dag er al op zitten.
Het heeft deugd gedaan. Het helpt om de dag op een fijne manier op gang te trekken… Het is een soort ritueel waar ik als het kan niet van afwijk. Het liefst van al stap ik tussen de bomen wanneer de nacht de hand reikt aan de dag… Het moment dat de wissel van donker naar klaar gebeurt, is voor mij iets heel speciaals.
Het is een overgang, een doorgeven, het aanzetten van een ander ritme… Ik zou liefst in dat moment blijven… maar soms heeft de dag iets dringends… dat kan ik niet tegenhouden…
Loslaten en opnieuw beginnen… Elke dag weer…

Ik kijk graag rond, ik zie zo graag kleur en alle nuances… Dat ik dat kan zien is een rijkdom op zich… Het is zo voedend voor mijn hart en mijn ziel.
Een blinde kan dit niet in zich opnemen en sommigen, die het zouden kunnen zien, nemen het niet eens waar door de gejaagdheid van het leven, en de nervositeit van de wereld en zichzelf…

Toen de avond viel gisteren zat er heel mooi roze en lila in de lucht… Een magisch tafereel dat snel weer weg was… maar het inspireert.

Ik heb de indrukken van de dag meegenomen naar mijn tafel bij het raam, waar ik in gezelschap van Neltieke de kleuren heb neergelegd op het papier. Een impressie van een dag…
Een dag met groen, ros, geel, roze, paars, wat blauw… een kans om alles te verbinden in alle vrijheid.
Het was een goede dag.

Ik wens je een heel fijne dag.
Een dag vol schakeringen en nuanceringen…
Dikke knuffel
❤️

Onvoorbereid

Dag lieve lezer, wat ben ik blij dat jij er weer bent…
Ik weet niet hoe jij je voelt vandaag, maar ik ben in de war…
In de war dat ik ben… erg hoor…
Ik zie er ook niet uit, vind ik.
Hoe is dat toch zover kunnen komen?

Ik word nooit onafgewerkt, onvoorbereid, onbeholpen, onnodig, enzovoorts de deur uitgestuurd.
Maar vandaag wel, het voelt echt oncomfortabel aan.
Ik voel me er lichtjes ongemakkelijk bij.

Ik ben dag en nacht in de weer geweest, om me aan te passen… ja, daarom staan mijn oogjes er wat wild bij…
Ik hoor je al denken: waar heb je het over?
Zie je wel, ik ben niet duidelijk genoeg om begrepen te kunnen worden… komt er ook nog eens bij…

Het wordt herfst lieve lezer, dat zie ik aan het afgevallen blad, dat voel ik aan de wind, aan het ochtendlijke vocht in de lucht, aan de zon die kracht verliest… en nevel die zijn bedje over de velden spreidt.
Hoewel ik de herfst een heel mooie tijd vind, met de roestige, okerkleurige, geelachtige kleurtjes, en ik het een rustgevende gedachte vind, dat in deze periode de natuur zowat alles een beetje mag loslaten, en dan in rust kan gaan… bekruipt me toch ook een wat vreemd gevoel. De zomer is voorbij dan, en de donkerder dagen komen eraan…
Het is een tijd waar ik doorheen moet, waar we met z’n allen doorheen moeten… dat gaat wel lukken…
Chanelleke gelooft me als ik zeg: you can do it…
Ik zelf moet me daar even aan aanpassen…

Dat gaat gemakkelijker wanneer ik me inleef in de sfeer van het seizoen… Daarom was ik in de weer met naald en draad om met een gekende gedrevenheid creatief aan de slag te gaan. Lapjes herfstkleurtjes aan mekaar stikken om een uniek stuk geel-roest-oranje-bruin jasje-broekje te creëren.
Ik ben ermee bezig. Het is niet klaar. Het is niet af.
Er hangen nog losse draadjes.
Ik ben niet klaar.
Ik ben ook niet af.
Ik zal nooit af zijn…
Misschien is iedereen wel een beetje onvoorbereid.
We denken dat we het zijn, maar of dat zo is… ik weet het niet…
We weten niet altijd wat komt… gelukkig maar…

In alle geval, in welke kleuren en humeuren, je ook getooid bent vandaag, voorbereid of niet, ik wens je een heel erg fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️