Moed

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Het is een hele tijd geleden dat ik hier nog eens op het appel verscheen. Dat had zo zijn reden. Misschien weet je wel hoe dat kwam, dus ga ik daar ook niet dieper op in.
Ik ben heel blij en dankbaar dat je aan me gedacht hebt, dat betekent heel veel voor me…

Op de weegschaal van wat kan en wat niet of nog niet kan, is het raadzaam goed te doseren…
Het is wat me te doen staat…
Rekening houden met mezelf, met wat is… en dat kunnen verdragen.
Ik geef mezelf de tijd om kleine stapjes te zetten.
Niet mezelf voorbij rennen.
De moed hebben om af en toe stil te staan.

Ik heb de afgelopen tijd veel bijgeleerd.
Hoe het voelt om te incasseren.
Hoe het voelt om mijn lot in de handen van anderen te leggen.
Hoe het voelt om hulp te zoeken en te aanvaarden.
Hoe het is om te voelen hoe onze veronderstelde zekerheden ons plots op een eiland van pure kwetsbaarheid kunnen doen belanden.
Hoe het voelt om letterlijk op een keerpunt te staan.
Hoe het voelt om heel bewust en diep vanbinnen te beseffen dat er iets moet veranderen.
Hoe het voelt om alles los te laten, en te kijken wat er daarna komt… zonder me daarin op te jagen.
Hoe is om me verkreukeld te voelen.

Lieve lezer, ik wens je een heel erg fijne dag.
Ik zie al wat blauw tussen de wolken, en de zon verdrijft de nevel… en de kreukels worden ooit gewone rimpelingen…
Alles komt goed.
Dikke knuffel

❤️

Vleugels

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je op deze zondag, rustdag?
Verloopt alles naar behoren?

Ik ging deze ochtend, net als elke andere dag, op wandel.
Ik loop graag tussen de bomenrijen terwijl ik niks anders hoor dan het geluid van mijn voetstappen. Elke stap raakt de aarde, beroert de grond en de keitjes.
Wanneer ik de bomen bekijk, hoe statig ze zijn, hoe gegroefd hun stammen zijn, glijd ik in een meditatieve toestand…
De rijen bomen, met het pad in het midden, geven het gevoel van aanwezig te zijn in een gothisch kathedraal… waar een ingetogen gevoel van rust hangt.
In ieder geval vind ik daar mezelf terug…

Soms ben ik er slechts kort.
Soms heel lang.

Hoe lang ik er vanmorgen vertoefde kan ik me niet zo goed herinneren. Het lijkt ook zo onbelangrijk, zo futiel.

Maar ik voelde me plots licht als een engel.
Ik voelde lichtheid, en kon daardoor ook toelaten heel dicht bij mezelf te komen. De zwaarte voelde helemaal niet zo zwaar aan.
Hoewel ik naar beneden keek, besefte ik, voelde ik, dat ik ook vleugels had. Die zijn en lijken broos als die van een vlinder, maar ze hadden zo’n potentieel, zo’n vermogen tot kracht, dat ze me de adem benamen…
Ze gaven me het gevoel: wat het ook is, ik kan het aan.

Ik wens je vleugels om de dag door te komen.
Dikke knuffel.

❤️