Goedemorgen lieve lezer, hoe gaat het vandaag met je?
Ik probeer een heel klein beetje rust te vinden in de woelige tijden die we met zijn allen, samen, en ook alleen, beleven.
De wereld is in onrust.
Er komen dingen op ons af waar we liever de ogen zouden voor sluiten. Of gewoon van willen wegkijken, om ze te negeren.
De aarde en alles eromheen roert zich, alsof ze in opstand komt, nadat ze heel lang alles gewoon heeft aanvaard of geslikt.
Water moddert aan.
Kleine tsunami’s vernietigen alles wat in de weg staat.
Bossen branden onblusbaar verder.
Hitte drijft mens en dier in een klein hoekje.
Virussen zijn op zoek naar handige varianten…
Oogsten mislukken.
Waar gaat dat heen?
Bij mezelf brengt het nogal wat beroering binnenin.
Het zorgt voor overprikkeling en onrust.
Het maakt luisteren en kijken naar nieuwsuitzendingen dikwijls te moeilijk. Het is er, en dat weet ik, maar ik hoef er niet om de haverklap mee geconfronteerd te worden.
Doseren is belangrijk, omdat het helpt bij het zoeken naar een draagbaar evenwicht. Anders spat ikzelf uit mekaar alsof ik in een oerknal zit…
Maar als ik zou kunnen, zou ik dagenlang, als het moest, heel luid galmend ‘abracadabra’ roepen…
Met echo’s gedragen door bergen en versterkt over golvende zeeën hoorbaar over de hele wereld en alles errond…
Ik zou met mijn toverspreuk alle onheil laten verdwijnen, alle ellende, alle rampen, alle overtolligheid veranderen in een draagbare, leefbare, miserievrije rust, waar alles samen mooi en verbonden kan zijn.
Ondertussen zoek ik rust tussen de bomen.
Die weten dat geroep ook niets uitmaakt.
Maar ze begrijpen wel mijn strijd.
Dus bieden ze troost.
Abracadabra… je kan het proberen… wie weet helpt het jou wel…
In wat dan ook.
Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel en tot een volgende keer.
❤️
Het creatief paradijsje 