---

---

Ik stap verder. Ik hoor een broos geritsel van bladeren.
Onder mijn schoenen hoor ik gekraak van grind, en het breken van afgevallen verdroogd blad.
De herfst lijkt vroeg te komen, bedenk ik, terwijl de zon aan een meedogenloze klim naar tropische hoogtes begint. Op haar weg daarheen raakt ze de toppen van de populieren, die fier hun bladranden en hun oude stammen laten schitteren in het felle ochtendlicht.

De bomen zijn hoog. Ze zijn versleten. Ze zijn kapot… Ze zouden gekapt worden en vervangen door jongere exemplaren…
Zo lijkt het in een mensenleven ook te gaan.
Daarbij doet de grootte en de hoogte er niet toe.
Zo’n populier is dertig meter hoog… loop ik te bedenken…
Ik lijk heel klein. Ook heel dankbaar, dat ik ze elke dag zie.
Ze hebben me erg veel gegeven.
Troost op moeilijke momenten.
Schaduw bij hete zon.
Ze bieden me een pad om te bewandelen, om mijn gedachten te herkauwen en te verteren.
Ze zuiveren een bedrukt gemoed en laten de energie terug stromen.

We zijn vrienden, de bomen en ik.
Zelfs als ze verdwijnen zal ik ze blijven koesteren.

Als ik terug thuis kom, na mijn wandeling, is de zon weg.
Even niks van een dagje hittegolf…
Het is nog vroeg en het kan snel keren.
Misschien zit ik deze middag toch te puffen… wie weet.

Ik begin aan mijn dag.
Ik wens ook jou een heel fijne dag.
Dikke knuffel
❤️

---

---

Bij deze opdringerige temperaturen trek ik mezelf noodgedwongen terug in het ‘cool’ atelier van mijn creatief paradijsje.
De rolluiken dicht, behalve eentje op het noorden, waardoor de warmte draaglijk blijft.
Daar heb ik net genoeg licht om toch iets ‘kunstzinnig’ te beginnen.
Dat is een groot woord voor wat het eigenlijk is, maar het zegt toch iets.

De combinatie van Corona en bloedhete zomerse dagen beperken mijn activiteiten. Daar is niks mis mee.
Voldoende rusten, voldoende drinken… water, welteverstaan, en niet in de blakende zon gaan liggen… regeltjes waar ik geen moeite mee heb.
Gelukkig moet ik in mijn atelier geen mondmaskertje aan… die hangen netjes aan een proper haakje, binnen handbereik, voor wanneer ik ze nodig heb.

Ik ben aan de slag gegaan in een oud boek… dat vordert behoorlijk, al zeg ik het zelf. Op een vorige zwoele avond had ik al een boord bijeen gedoodled.
Die kleine herhalende patroontjes tekenen op de rand van het blad, brengt mijn geest tot rust, en houdt mijn vingers geoefend.
Het vraagt niet meer dan een fijne stift en geduld… en het geeft een kader waarbinnen gewerkt kan worden.

‘There is more to life than just increasing its speed’,
zei Mahatma Ghandi.

Dat klopt als een bus in deze tijd.
Ik spreek voor mezelf.
De wereld holt zichzelf voorbij, en zo ga ik ook wel eens sneller dan wat comfortabel voelt.
Een beetje vertragen, een beetje verstillen…
Meer hoeft niet op deze tropische dag.

Ik wens je een heel fijne avond.
Een dikke knuffel en tot een volgende keer…
❤️