---

Tieldeke heb jij ook zo’n moeite om op te staan vandaag?
Ja, Fliep, ik geraak er maar niet uit…
Ik voel de stress opkomen…
Het is een heel belangrijke dag voor alle bewoners van dit land…
De Nationale Veiligheidsraad komt in spoed bijeen… het is niet goed…

Nee, Fliep, het gaat fout… ik ga nog een klein beetje blijven liggen hoor…

Tieldeke, ik heb voor alle veiligheid mijn kroon al opgezet…
Heb jij mijn brilpoetsdoekjes ergens gezien?
Liggen die hier ook ergens in de kast?
O, Tieldeke, zou ik mij in stand-by moeten houden… misschien kan ik de mensen toch een hart onder de riem steken… met een motivationele speech of zo…

Ach, Fliep… we zien wel.

Tieldeke, zijn mijn mondmaskertjes gewassen en gestreken?
Toch op 60 graden, hoop ik…
Of heb je ze afgekookt in de mondmaskerpan?
Zit er een filterke in?
Dat hebt ge toch niet vergeten hé?

Nee, Fliep, ge kunt toch een stukske zagen zunne, zo vroeg in de ochtend.

Tieldeke, welk maskertje moet ik kiezen?
Het roodje met die leuke hartjes, dat je gisteren gestikt hebt op je naaimachine?
Misschien draag ik toch best dat bleke, dat je bij de apotheker gehaald hebt, dat van de Federale Overheid… dat was gratis hé…
Is dat wel goed als het niks kost?
Tieldeke, ik vind het lastig hoor… een kroon, een bril en dan nog dat ding voor mijn mond en mijn neus… ik krijg geen lucht…

Fliep toch… zo zagen jong…
Ga je nu de hele tijd zo op je stoel zitten wachten, of lopen ijsberen, tot je eventueel iets zou moeten gaan doen op een of andere openbare plaats?
En doe die kleerkast nu dicht, anders komt er te veel stof in…

Hier moeten al die attributen niet… hier zijn we toch onder ons… in onze bubbel…
Kom, doe die dingen maar weer af… en kruip nog maar eens dicht tegen me aan. We zullen het allemaal wel horen…
Kom nu, Fliep…
’Nu’ hebben we, en wat komt, dat komt wel…

Ondanks de spanning in de lucht en de stress in de gemoederen, of zoiets, wens ik je een heel erg fijne dag.
Dikke knuffel, vol social distancing…
❤️

---

Ik zat op mijn terras even van de zon te genieten, in goed gezelschap, bij een kopje koffie, toen ik in mijn blikveld een ongewone beweging had gezien. Ik hoorde ook iets, maar kon niet direct zeggen wat het was. Chanelleke spurtte naar een raam.
Daar zat hij dan… of zij… een mereltje had het nest verlaten… en had op zijn eerste uitstap al een moeilijke afslag gekozen. Toen ik met mijn camera dichterbij kwam, was het beestje al tot in de hoek gehuppeld op de vensterbank. Daar had het toch al een goede inkijk in mijn creatief paradijsje.

Ach… vreselijk toch…
Ik en mijn gezel ruimden behoedzaam baan, we gingen stilletjes naar binnen, want ik had de mama horen roepen, en kleine ukkepuk reageerde direct.
Hij sprong kwiek naar beneden en huppelde tot hij aan een volgende muur belandde en strandde tussen de heuveltjes van erica.
Hij had zich de grote wereld vast anders voorgesteld.
Even onbeholpen als het vogeltje ging ik in mijn keuken op de koude vloer liggen.
Tussen de poten van de terrasstoelen had ik toch zicht op wat er gaande was.
De kleine merel had niet goed geluisterd naar zijn mama, want hij koos, alweer de verkeerde kant en liep tegen een tuinkast aan.
Mama sprong iets dichterbij en gebood hem, met dwingendheid in haar stem, haar te volgen.
Nu aarzelde hij niet en sprong gretig, vol overgave, en met behoorlijk grote tred, zijn mama achterna…

Ze vloog verontrust op. Ze werd gevaar gewaar…
Ik had het van in mijn positie al even in de gaten, maar kon er mij toch niet mee moeien…
Twee eksters naderden met rasse schreden, maar hielden halt.

Oef.
Slecht voor mijn zenuwen… zo’n vijandigheid.

De merelmama aanhoorde het gepiep van haar kleine uk, die slechts enkele sprietjes op zijn kop had, en dook in de border, richting geluid.
Ukje was enthousiast gerustgesteld…
De mama was minder opgetogen… wat als die kleine spruit niet verder kwam dan zich verschuilen in de border?
Intussen was ook een meesje komen kijken wat er aan de hand was.
Misschien kon die wel helpen…
Hele verhalen krijgen vorm in mijn hoofd.

De vader komt er blijkbaar niet meer aan te pas.
Als de jongen het huis uit zijn, zit zijn taak er wellicht op.

Aarzelend schuifelen mijn gezel en ik naar buiten.
We horen niks meer in het nest… er is geen beweging meer… geen gepiep.
Het is een leeg nest…

Misschien waren er meer mereltjes.
Mereltjes die krachtiger en sterker waren dan kleine ukkepuk.
Broertjes en zusjes die wel konden uitvliegen en geen verkeerde afslagen genomen hadden… ja, het bestaat.
Ongerust waren we wel.
Want ook in de border was het stil.
Zou het kunnen dat de merelmama ukkepuk heeft achtergelaten, omdat dat nu eenmaal de natuur is en alleen de sterksten overleven?
Net toen we dat met een bang hart aan het bedenken waren, hoorden we mama weer roepen…
O, ze is er nog…
Kijk ze heeft zelfs een lading wormpjes mee.
O, hoe lief van de mama.
Nikske ukkepuk in de steek laten… foei…

Mijn gezel en ik hebben nogal een week hartje…
we hadden zelfs al een plan bedacht voor als mama niet weer zou opduiken…
Zo gaat dat bij ons…
Een leven lang voor beestjes zorgen en opkomen voor de zwakkeren onder hen…

Chanelleke moet even binnen blijven…
Er is iets gaande, dat weet ze wel…
Maar een gesloten deur gaat niet vanzelf open.
Ik beloof nog een avondwandelingetje en dat vindt ze prima.

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️