---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Lukt het wat nu de zomervakantie is begonnen?

Hier in het creatief paradijsje zijn de dakwerken achter de rug.
Nu moet ik nog de nodige rust vinden om de stress en de gespannenheid in mezelf weer te laten wegebben…

Moeder natuur zal me daarbij, zoals altijd, wel een handje helpen.
Ik zat gisteren binnen naar buiten te kijken.
Ik heb daar een hele tijd gezeten op een stoel bij het venster.
Kijken.
Naar wat ik van daar uit kan zien bewegen.
Naar wat er leeft, terwijl ik er stil van word.

Aan het grote raam dat uitkijkt op de tuin, staat een blauwe regen… die in deze tijd van het jaar heel enthousiast lange ranken de lucht in stuurt.
Vol verwondering zit ik te kijken naar de merels, die tussen de bladeren en de takken, ondanks de ladders, het geloop van werkmannen, toch een nest hebben gemaakt… Straffe beestjes zijn het.
Zouden ze stressbestendiger zijn dan ik?
Ik weet het niet…
Maar ze doen alsof er niets aan de hand was.

Hun eitjes zijn uitgebroed en de hongerige mondjes moeten gevoed worden. Ik heb ze met heel veel plezier zitten gadeslaan, terwijl ze zo zitten te foerageren tussen de vrouwenmantel en de schoenlappersplantjes.
Eerst was het vooral het mannetje dat voedsel ging zoeken… af en toe rustte hij even, legde zijn vederpakje terug netjes in de plooi…
Dan ging hij met een volgestouwde bek terug naar zijn nest…
Ondertussen zie ik zijn vrouwtje ook uitvliegen… ze is haastiger dan hij.
De kleine mereltjes zitten al aardig te piepen…
Straks zullen ze op eigen kracht uitvliegen…
Ze zullen op eigen pootjes moeten staan, en zelf hun wormpjes en rupsjes moeten zoeken…

Zo gaat dat in het leven.
Op een dag ben je groot.
Dan ligt de wijde wereld verwachtingsvol aan je voeten…
Of is het omgekeerd?

Ik ga me nog wat verder verwonderen in het leven zoals het is van de merel.
Blij dat ik dat kan zien.
Blij dat ze me vertrouwen als ik dichtbij passeer… Ze geloven me op mijn woord wanneer ik ze zachtjes toespreek en zeg dat ze niet bang moeten zijn…

Ik ben dankbaar voor dit klein geluk.
Ik wens je een heel erg fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

Als ik ‘s avonds in mijn bedje kruip, kan een vreemd gevoel me soms overvallen. Vooral op dagen dat ik niks gedaan heb op creatief vlak.
Er ontbreekt dan iets aan mijn dag.
Er ontstaat een bewustwording van onvolledigheid.
Als ik dat negeer, gaat het knagen.
Dat resulteert in een onrust, die zich uit in draaien en keren en weer klaar wakker zijn.
Ik wentel me om en om in ongeduldigheid.

Ik spring op, huppel mijn bedje uit.
Tegen een ongerust Chanelleke die grote ogen opzet en me aankijkt met een blik van: je gaat me toch ‘weer’ niet alleen laten hé…
zeg ik: mama komt terug hoor.
Ik hol mijn atelier binnen en pluk een oud boek van de stapel en een vulpotlood van 5 mm met een loodje B.

In kleermakerszit en bij een lichtje dat net voldoende op mijn blad schijnt, begin ik te tekenen. Het is, alweer, een gezichtje…
Het dametje kijkt terug.
Ze praat tegen me…
Bij het schijnsel van een invallende nacht, borrelen diepe gedachten in haar op.
Wat ik ook teken, ik ben altijd in gesprek met wat neerslaat op papier.
Hoe lang of hoe kort het ook duurt… dat gebeurt steevast.

‘Imagine’, zei ze… op de late avond van 21 mei.
Ik dacht aan het mooie lied van John Lennon.

You may say I’m a dreamer
But I am not the only one
I hope some day you’ll join us
And the world will be as one

Ik begrijp wat ze bedoelt.
Zeker op dit moment…
Ongedwongen geeft ze me zelf de titel van de tekening… ik hoef er zelf niet over na te denken…

Ik droom me een wereld bij mekaar, zonder dodelijke virussen, zonder terreur, zonder armoede, zonder ziektes en andere miserie…
De wereld lijkt een verdeelde plek te zijn geworden.
Iedereen plooit een beetje op zichzelf terug, terwijl we zo hunkeren naar verbondenheid.
Iedereen hoopt op begrip voor de situatie waarin hij of zij verkeert.

Ik droom mee met het gezichtje op papier.
Ik ben haar.
Zij is mij.
Ik ben niet de enige dromer…

Ik wens je een heel erg fijne dag.
Welke obstakels of hindernissen of meevallers er ook je pad kruisen… blijf dromen…
Dromen is altijd hopen.

Dikke knuffel.
❤️