---

Ik heb zopas een pakketje boeken opgehaald in de bibliotheek.
Ik had mijn al dan niet gelezen ontleende boeken netjes in de inleverbus gedeponeerd.
Gisteravond werd ik opgebeld met de mededeling dat mijn boeken zouden klaarliggen op een tafel in de inkom van de bib.
Ik kreeg nummer 44 en mocht langsgaan om 17 uur.

Ik had gisteren een lijstje boeken uitgedokterd. Of was het eergisteren… Mijn tijdsbesef is momenteel ook niet meer wat het was.
Online gekeken of ze wel beschikbaar waren. Dan klikken op verzenden. En wachten op je nummer en je tijdstip.

Een heel goede service, alles netjes, vriendelijke stem aan de telefoon. Boeken waren op de afspraak net als ik.
Dikke merci aan de bib om dit zo voor mij te regelen.

Ik was er alleen.
Op de tafel in de inkom stond nog een zakje te wachten.
Toen ik terug op mijn fiets sprong, bekroop mij een heel akelig gevoel… ik werd overvallen door een tristesse.

Ik zou die wel afwimpelen met een klein ommetje op de fiets, tegen de wind in. Nee, het werd nog triestiger…
In de dreven lopen mensen, zijn er fietsers, die mekaar behoedzaam passeren. Hier en daar een mondmasker… zelfs op de fiets… die mens heeft misschien net haastig op 30 minuten een boodschap gehaald…

Ik wil dit niet…
Ik wil mijn vrijheid terug.
Ik wil zelf tussen de boeken struinen in de bibliotheek… Kijken welke kleur de kaft heeft, voelen hoe dik het boek is, zelf zien of de letters groot genoeg zijn om ze comfortabel te lezen… Ik wil me verliezen in de tekst op de achterflap van het boek, en dan beslissen of ik het ontleen of niet.

Ik wil het stille geschuifel van mensenvoeten horen, die net als ik tussen de rekken wandelen…
Ik wil niet anderhalve meter afstand moeten houden…
Ik wil niet buiten moeten wachten wanneer er al te veel mensen binnen zouden zijn…

Ik wil…
Ik wil dat het ophoudt…
Ik wil terug in de tijd, achteruit naar het moment waarop alles nog normaal was…
Al klopt dat ook niet helemaal.
Ik wil een minder hectische wereld…
Een wereld die heel wat rustiger mag zijn.
Maar wel een wereld met knuffels en knuffelberen, met kussen en handengeven, zonder afstand en zonder mondmaskertjes…

Wat ik ook wil… ik plooi me naar wat voorgeschreven werd.
Heel gedwee keer ik terug naar mijn kot.
Een kot waarin ik zowaar alleen ben, maar toch ook Chanelleke heb.
Ik heb een tuin.
Ik heb een dak boven mijn hoofd.
Ik heb vanalles om te eten.
Ik heb zelfs een creatief paradijsje…
Wat heb ik te klagen?
Niet.
Niets.
Over niets.
Absoluut niet…

Ik ben mild voor mezelf… er zijn momenten van tijdelijke inzinkingen, waarop ik niet meer wil wat er nu is en verlang naar méér dan wat ooit was…
Het is des mensen… zeg ik dan…

Ik hou mijn ontleende boeken nog even in quarantaine… ze zouden kunnen besmet zijn toch?
Misschien begin ik overmorgen te lezen… als mijn concentratie meezit.

Een dik dankjewelletje voor iedereen die creatief omgaat met de ongewilde crisis… en voor iedereen die zijn best doet om de regels te respecteren…
Het is flink hoor…
Nog een heel fijne avond, dag of morgen…
Dikke knuffel.
❤️

---

Stoffélia, de schildpad heeft zich een hééél erg lange winterslaap gepermitteerd dit jaar.
Het was gezellig en knus en aangenaam in haar nest.
Hoe zij het ook draaide of keerde…
ooit moest ze alweer, zij het op haar eigenste tempo, de wijde wereld intrekken… op zoek naar fris groen en andere vitamientjes, en misschien gezelschap… wie weet…

Ze rekt zich eens uit om haar stramme knoken en spieren weer in de plooi en op gang te krijgen…
Het kraakt dat het een lieve lust is.
Ze is altijd al wel een diesel geweest… die komen nooit supersnel op tempo… daar heeft ze zich al heel lang geleden mee verzoend.
Ze is niet meer van de jongste, vandaar…
Maar ook dat heeft ze aanvaard.

Aarzelend maar toch heel vastberaden strekt ze haar nek, werveltje na werveltje, mooi rechtop.
Ze opent haar ogen en kijkt in de diepte van het grote staalblauwe uitspansel boven haar rug.
De wind waait hard en ze krijgt zin om terug weg te kruipen…
Ze houdt niet van die schrille tonen van zijn noordenlied.

Nee, Stoffélia, dat ga je niet doen… wegkruipen, hoe durf je… klinkt het kordate stemmetje van haar interne criticus…
Ach, dat is er ook nog… ik was er net zo aan gewend dat die zweeg, dacht Stoffélia.

Er lijkt iets vreemds aan de hand met de wereld…
Heb ik iets gemist, vroeg ze zich met grote en toenemende nieuwsgierigheid af…

Ze luisterde met ingehouden adem of ze niks kon opvangen van een verre tamtam…
Ze kon er niets begrijpelijks van maken… het klonk als ‘corona’…
Lekker, die wafeltjes, dacht Stoffélia… watertandend… of zijn het koekjes?

Terwijl ze zich aan haar eerste vertwijfelde stapjes waagt, over een ongemakkelijk lang grasveld heen, begrijpt ze dat ze in een andere wereld is terechtgekomen…
Overspannen kindjes, denkers zonder oplossingen…
Om het helemaal te snappen moet ze die hoge bergtop over, waarachter vast een heel diep dal volgt…
Als ik maar over die scherpe richel geraak, stel dat ik daaraan blijf hangen… wie moet ik dan bellen?

Stoffélia is moedig…
Zo moedig en dapper als maar zijn kan…
Ze maakt zich wel wat zorgen…
Ze moet vooruit…
Hoe dan ook.
Er is geen weg terug…

Fijne dag nog…
Stapje na stapje de nieuwe wereld verkennen.
Dikke knuffel.
❤️