In mijn kot

Het was gisteren een stevige ‘blijf in mijn kot’-dag.
Ik had kleine wandelingetjes gedaan om Neltieke in beweging te houden en om zelf geen verstarde en krakende knoken te krijgen.
Ik had gekookt.
Lekkere verse asperges, met een fantastisch zuur eiersausje erbij…
Om mijn vingers af te likken was het, letterlijk…
Netjes handjes wassen ook natuurlijk.
Niks weggooien, dus van de schrapelingen nog een soepje gemaakt.
Ik voelde me even een koning te rijk.
Mezelf verwennen waar ik kan, vind ik een heel goed idee.

Ik heb vorige week enkele boekjes gemaakt, met allerlei soorten papier in. Er zitten ook bladzijden uit tijdschriften in, kranten, tekenpapier, printpapier… Zo’n zeven signaturen (voor wie het begrijpt) zitten er in het mooi ingebonden boekje dat ik gisteren in mijn zetelke doorbladerde… Content van mijn eigen, voelde ik me…
Ik nam een zwarte balpen en begon te tekenen.
Na vijf minuten stond er een kereltje op mijn blad dat net boven een bloempot uitkeek.

Ja, dat krijg je ervan als je in je kot moet blijven, en enkel contact mag hebben met wat in je eigen silo zit.
Ik zit alleen in mijn cocon hé.
Soms voelt het als een dwangbuis.
Soms voelt het als een beetje verdrinken in de omstandigheden.
Soms kan ik ermee om.
Soms kan ik er minder mee om.

Zolang het mannetje nog aarde onder zijn voetjes voelt, blijft hij overeind… ondanks het feit dat het water hem bijna aan de lippen staat.

Die uitleg kwam pas achteraf.
De tekst die op het blad stond, had ik niet bekeken.
Achteraf leek me de boodschap ‘het brede spectrum aan emoties, van superuitbundig tot intriest’, ook niet vreemd…
Ook die woorden pasten bij het mannetje…
Of bij mezelf, of bij jou, …

Deze morgen heb ik het mannetje nog eens bekeken, en ik vond hem wel veelzeggend.
Ik heb hem nog wat bijgekleurd op mijn computer…
Nu is hij er klaar voor…

Klaar om door te gaan.
Klaar om te volharden.
Klaar om begrip te tonen voor wie het niet zo ziet zitten.
Klaar om een steuntje te geven aan wie zich alleen voelt in zijn kot.
Klaar om er met een gevoel van samenhorigheid toch tegenaan te gaan.

Het is een nieuwe dag.
Het is een dag van alleen en heel verbonden…
Ik wens je een fijne dag.
You can do this!
Dikke knuffel.
❤️

Koortsig

Asjemenou…
Dedju, dedju…

Ik heb me geschikt in social distancing. Ik heb me helemaal geschikt naar de regels en andere reglementeringen.
Ik heb me mentaal in quarantaine-modus gegooid.
Ik heb me helemaal gesmeten.
Eerlijk gezegd, ik doe het goed, al zeg ik het zelf.

Maar nog meer eerlijkheid noopt me tot volgende bekentenis… het begon eigenlijk, in feite al gisterenmiddag…
De zon scheen en ik had het briljante idee om met iemand die me na aan het hart ligt via de WiFi live te aperitieven…
Dat ging behoorlijk. Net echt…
Tot mijn mond openviel toen mijn aperitiefgenoot lekker paprikachipkes begon te eten… zomaar, live, vlak voor mijn neus… Begon ik daar toch te watertanden in mijne porto… man, man, man…
Is dat een levensnoodzakelijke verplaatsing ‘chips halen’? Nee zeker…
Dus ik heb die drang voor de rest van de dag verticaal geklasseerd.

Naarmate de dag vordert, zaterdag is het en dat is ook weekend, en ik krijg steeds meer en meer zin in dingen die ik niet in huis heb en ik besef dat ze me vannacht nog eens een uurtje minder gaan laten slapen wegens de zomertijd… echt, serieus…
Dit heb ik niet meer onder controle, vrees ik.
Scampi’s in de look… lekker…
Heerlijk die lookboter… die geur… en het gezelschap.
Het geroezemoes van mensen op de achtergrond.
Sorry, dat wordt niks. Niet in huis… niet de mensen, niet de scampi’s.
Niks.
Nada.

Ik probeer nog wat te aan binge watching te doen, om mijn gemoederen te bedaren… Maar ik kom er niet onderuit…
Ik voel hoe een koortsig gevoel me besluipt, bekruipt…
Ik duw mijn hoofd onder het grote kussen in mijn zetel… moest ik even zoeken, het zat verstopt onder mijn behaaglijke fleece…
Mijn brein draait door… Ik sla tilt…

Asjemenou.
Dedju, dedju…

Na heel wat rondjes draaien in mijn hoofd, spring ik recht als een veer… Door mijn eenzame wandelingen ben ik behoorlijk fit.
Natuurlijk…
‘Ik heb het gevonden’…! ! !
Niks aan de hand… ! ! !
Het is gewoon Saturday Night Fever, zoals ik het nog nooit heb gevoeld.

Stayin’ Alive…
How deep is your love…
Remember?

Natuurlijk.
Ik ben gerust nu ik het weet…
Zachtjes dommel ik in op de muziek ‘More than a woman’…
Het wordt vast een beklijvende nacht.

Heb jij een beetje rustig geslapen.
Ik hoop het, dan kan je er voor vandaag weer tegen.
Dikke knuffel.
❤️