---

Goedemorgen lieve lezer.
Zaterdag vandaag.
De lucht is blauw en de zon is van de partij.
Chanelleke heeft haar wandeling er op zitten. Slechts één mensje tegengekomen, twee keer zelfs, joggend op haar pad. Ze knippert en passant even met haar ogen, dat is haar bekende groet.
Het was nog vroeg, en ver van huis gaan we niet. We gaan ook niet op een bankje blijven hangen, maar recht naar huis. Naar ons kot. Daar waar we ons verder bekwamen in social distancing.

De aandachtige lezer, of de al wakkere lezer is misschien op het verkeerde been gezet door de titel van deze blogpost.
Ogentroost… ja, inderdaad… je hebt gelijk…
Dat is niet wat er op mijn foto staat.
Als je zin hebt, of tijd, of beide, moet je eens kijken welk plantje ogentroost echt is.

Ik vind het gewoon, echt een buitengewoon mooi woord.
‘ o g e n t r o o s t ‘.

Prachtig toch.
Ik voel me in deze vreemde tijd af en toe een beetje verdrietig. Niet omdat ik zo op mezelf teruggeworpen word, maar omdat er mensen ziek worden, doodgaan, omdat mensen moe worden van het zorgen voor mensen…
Voor al deze oogjes bied ik wat ogentroost.
Ze mogen even huilen, een traantje wegpinken, ze mogen wat rusten, ze mogen zachtjes toe, de miserie buitensluiten, een momentje op zichzelf zijn, contact maken met hun ziel, met hun bron, waar kracht zit om weer door te gaan…

Ik vind vooral troost in mijn creativiteit, en in de natuur die dicht bij me is… die kan als een zachte fleece zijn armen rond mijn schouders slaan, en me toestaan mijn hoofd stillekes neer te leggen… Me hullen en vullen met vitamientjes waardoor ik weer stevig in mijn schoenen sta.
Dan krijg ik weer adem, weer lucht, zie ik weer wat mooi is.
Ik zie een onkruidje in het gras, waar een onooglijk klein wit bloemetje op staat… Ook dat doet zijn best om opgemerkt te worden.
Ik zie hoe de bovenste tak van de krulhazelaar tot barstens toe vol knopjes, zo hoog mogelijk naar de diepblauwe lucht reikt…
Hij kronkelt verder op zijn pad.
Ik denk dat ook hij op zoek is naar verbondenheid.
Met hierboven?
Met wat zich nog hoger dan de hemel bevindt?

Ik wens je een fijne zaterdag, met veel schoonheid in kleine dingetjes.
Dikke knuffel.
❤️

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?

Het is alweer een heel zonnige dag. Ik ben begonnen met een wandeling en een ritje op de fiets. Het was nog vroeg, en wat frisjes. Er was minder tegenwind dan de vorige dagen, een serieus pluspunt, mooi meegenomen, vond ik. Ik vond het wat zielig voor de prachtige magnolia’s, die hebben een tik gekregen in de koude nachten… Spijtig, nu hebben ze bloemen met bruine randen.

Ik heb mijn creatief paradijsje naar buiten gesleept. Ik ben redelijk flexibel en mobiel, wat dat betreft. Ik heb netjes een kleedje op mijn plooitafeltje gelegd, om ‘niks vuil te maken’… ik kan nogal knoeien met verf, vandaar.
Ik ben vol enthousiasme aan de slag gegaan met kleurrijke verf. De staalblauwe lucht nodigt uit om zijn kleurenpalet te vervolledigen.

Ik ben bezig met een ‘geheim’ project. Top secret.
Ik mag daar niks over zeggen.
Nee, ik kan het echt niet verklappen.

Ik vind met de regelmaat van een klok heel vaak projectjes uit. Dat is kwestie van de creatieve stroom op gang te houden…
Natuurlijk, heb ik als uitvinder en bedenker van mijn eigen projectjes, het goede recht om mij al dan niet te houden aan mijn zelf opgelegde regels…
Dat kan wat vreemd klinken, want wat is de zin om er dan tijd en energie in te steken… Ja, da’s waar.
Maar ik weet uit ondervinding dat het helpt. Structuur en regelmaat helpen altijd in moeilijke tijden.

Op de foto hierboven, zie je in de verte mijn creatieve tafel. Daar ben ik bezig… terwijl Neltieke kwispelend rondhuppelt, en de plantjes in mijn borders en potten beginnen aan hun eigen taak.

Ik ben proper gebleven, geen verfvlekken gemaakt op mijn tafelkleedje… Maar je zou mijn broek eens moeten zien! En mijn handen!
Foei, foei, foei… ik had het kunnen denken…

Ik wens je een fijne dag.
Ik wens je een kleurrijke dag.
Dikke knuffel.
❤️