Ik kruip aarzelend uit mijn lappenmand.
Het is daar knus en gezellig, maar wel een beetje eenzaam ook.
Terwijl ik daar in een bolletje gedraaid onder mijn fleeceke aan ‘t bekomen of aan ‘t herstellen was, draait de wereld natuurlijk door…
Maar dat dringt op zo’n moment niet echt goed door…
Mijn lichaam wil alleen maar rust…
En wie ben ik om die nood aan mijn laars te lappen.
Dat is contraproductief…
Het is vandaag een nieuwe dag.
Het is een nieuw begin.
Ik hou de overwegingen die ik gemaakt heb en in de balans van do’s en don’ts zorgvuldig heb gewogen… diep in mijn gedachten.
Ik wil niet in oude vastgeroeste patronen en gewoontes vervallen.
Niet met mijn twee voeten vooruit en zonder nadenken terug op de loopband van de doorhollende wereld springen…
Ach, pff… het lijkt een beetje veel voor iemand die net schoorvoetend zijn lappenmand heeft verlaten. Tijd nemen, meisje toch… time is all we have… wie zei dat nu ook alweer…
Zie je wel, ik begin me beter te voelen, mijn gedachten beginnen weer van de hak op de tak te springen… rustig blijven… laat ze maar huppelen…
Ik leg mijn overwerkte neus nog eventjes te rusten op het bijzettafeltje, dat net hoog genoeg is om voldoende steun te geven…
Nog even en dan kan ik er misschien weer tegenaan.
Het is geen luiheid, het is kiezen hoe ik spaarzaam en nuttig kan omspringen met de energie die ik heb.
Het komt goed hoor…
Alles komt altijd goed…
Ik wens je een heel fijne dag.
Voor wie nog in de lappenmand ligt, courage, er komen vast weer betere dagen.
Dikke knuffel
❤️
Het creatief paradijsje 