Doel

Er staan nog enkele roosjes met knopjes in mijn tuin. Die hebben tevergeefs hun best gedaan om het in het najaar nog zover te schoppen. Het is wel mooi dat ze het tenminste proberen…
Het zal de ingebouwde drang zijn die hen daartoe aanzet.
Ze kunnen niet anders, omdat rozen een doel hebben: hun fantastische schoonheid aan de wereld laten zien.
Kleur en geur brengen en mensen tot verwondering en bewondering aanzetten.
Meer verwacht een roosje dan ook niet.

Ik, als mens dan, twijfel soms wel eens…
Wat is mijn doel dan?
Soms weet ik het en dan weer vergeet ik het.

Misschien denk ik te groots, te breed, te ‘onmogelijk’.
Dan denk ik ‘pff’… zou het kunnen dat ik gewoon geen doel heb?
De gedachte die daar kan op volgen is dat het leven geen zin heeft.
En da’s existentiële materie…

Ik ben nogal op zoek naar verstilling, en rust.
En naar eenvoud.
Naar het eenvoudig maken van zaken die moeilijk zijn of blijken.
Het is geen vanzelfsprekende zoektocht.

Maar wel heel boeiend.

Het beeld van de roos schuift weer op de voorgrond.
Ik moet meer zijn als een roos.
Proberen gewoon op een intuïtieve manier schoonheid te brengen in de wereld waar mensen zich nogal eens lijken te verliezen in schijnbeelden en oppervlakkigheid.

Iedereen kan stralen en schitteren als een roos.
Want ‘t zit vanbinnen hé.
Diep vanbinnen zit de schoonheid.

Ik wens je een fijne dag, waarop je betoverend kan zijn als een roosje, waar je je ook bevindt op je pad.
Dikke knuffel.

❤️

Abstractje

Hoe zal ik beginnen?
Ik ben dit weekend met mijn camera op stap geweest in mijn buurt.
Wanneer de natuur zich in zo’n prachtige kleuren en geuren tooit, word ik naar buiten getrokken alsof ik aan een elastiekje hang.

De honger en hunkering naar natuurlijke schoonheid en stil worden zijn niet te stoppen. Ik wil er gretig aan voldoen, aan tegemoetkomen.
Er hangt energie in de lucht om voor lange tijd mijn batterij op te laden.


Ik zie zoveel mooie beelden om me heen, dat ik wanneer ik wandel, geen stap vooruit kom.
Ik blijf om de haverklap staan, omdat mijn mond gewoon openvalt van verbazing, en mijn hart vervuld wordt met een oneindige energie en een gevoel van liefdevolle verliefdheid…
Het is moeilijk uit te leggen.


Net zoals het onbegonnen werk is om de meest indrukwekkende foto uit te kiezen om hier op mijn blog te plaatsen.

Ik wil niet overvallen worden door keuzestress en daarom heb ik gekozen voor een abstracte print, die ook vol kleur en beweging zit.
De abstractie die volkomen onvoorspelbaar op mijn papier verschijnt, herken ik ook in de herfst.
Bladeren die kriskras over mekaar heen gedwarreld zijn.
Her en der paddenstoelen die zich in allerlei soorten vermomming hullen alsof ze kameleons zijn.
De blauwe lucht met allerlei wolkenplukken voegt daar nog een extra dimensie aan toe…
Net zoals het geritsel van rossig, gelige, groen en okerkleurige blaadjes onder mijn schuifelde voeten.

Het was een fantastisch en adembenemend schouwspel.
Daar wil ik nog eventjes van nagenieten.

Er komen nog enkele mooie dagen aan, aangezwengeld door een frisse ochtend.
Midden in de natuur gebeuren wonderen.
Ik wens je een fijne dag.
Geniet van de kleuren om je heen.

Dikke knuffel.

❤️