Verzopen

Het zal je maar overkomen.
Geboren als tam konijntje en ontsnapt.
Verloren gelopen. Op de dool geraakt.
Zelfs als je heel erg mooi bent, wit met donkere vlekjes, dan nog wil niemand je in huis.
Tja, wat doe je dan?
Bang worden natuurlijk.
Je verstoppen en wegkruipen.
Je schuilhouden voor alles waartegen je niet bestand bent.
Uiteindelijk word je ongrijpbaar.
Alsof de duivel ermee gemoeid is regent het ook nog pijpenstelen, en dat bij een aanwakkerende zuidwestenwind.
Laat dat nou net niet je favoriete windrichting zijn. Dan probeer je maar wat beschutting te zoeken in het struikgewas.
Gras eten, ook al komt dat eenzijdig voer je lange oren al uit.
Hulp lijkt er niet te komen.
Dan maar een beetje proberen genieten van het mooie uitzicht.
Blikken dozen met ramen in rijden achteloos voorbij…
Zouden dat nu auto’s zijn?
Ze zijn snel, en uit sommige komt zelfs luide muziek…
Het konijntje herinnert zich nog de waarschuwingen die het van thuis meekreeg…
Pas op voor de grote weg.
Pas op voor de vreemde mensen.
Nou, hier zit ik dan, denkt het konijntje…
Het wordt er vast niet beter op.
Het laat zijn lange oren wapperen in de lauwe wind.
Het recht zijn haar om de nattigheid die uit de lucht valt uit zijn malse vacht te houden.
Ontsnapt.
Weggelopen.
Ik dacht dat ik mijn grenzen kon verleggen.
Ik dacht: ik trek de wijde wereld in, ik verken de buurt…
Ik kan enkel dromen van mijn bedje in stro.
Daar waar de nachten warm en geborgen waren, en waar ik me geen zorgen hoefde te maken…
Ach. Ach. Ach.
Wat moet ik met mezelf?
Wat moet ik met die grote boze wereld.

Vandaag is een zonnige dag. Geniet ervan.
Een dikke knuffel.

❤️

Ik vraag me af…

Het is een bezige dag geweest in het creatief paradijsje gisteren. Ik ben eens goed gaan zitten aan mijn tafel, alsof ik een zee van tijd had.
Door met dat gevoel van start te gaan en gewoon mijn natuurlijke flow te volgen, kon er heel wat gebeuren…
Opgeslokt door de deinende golven van creativiteit, was ik me noch van de tijd bewust, noch van andere besognes of pijntjes…

Zo groeide deze dame uit tot wie ze was. Hoeveel laagjes onder dit uiteindelijke resultaat zitten… heel veel. Dat maakt dat ze textuur krijgt… dat maakt haar karakter…
Naarmate ze wordt wie ze zijn wil, komt de vraag: wie is ze en wat wil ze van me, of wat is haar verhaal, wat heeft ze te vertellen… of wil ze gewoon stil zijn…
Ben ik het dan die spreekt?
Ben ik het dan die zwijgt?
Het is onduidelijk.

Lijk ik op haar?
Wil ik op haar lijken?
Gedachten en bedenkingen die even door mijn hoofd flitsen.
Ik wil ze gewoon laten zijn wie ze is.
Ze wil de wereld met alles er op eventjes van op de zijlijn bekijken.
Er gebeurt zoveel.
Niet alleen hier.
Het lijkt overal wel zo te zijn.
Ze ademt eens diep en kijkt stilletjes van op afstand toe.
Ze hult zich in een bubbel van rust.

Rust is er gekomen, bij mezelf, door haar de ruimte te geven…

Tekenen, schilderen is voor mij nooit vrijblijvend. Het is een vreemdsoortig proces, vol innerlijke dialogen en afwegingen.
Het bevrijdt.
Het is goed zo.

Ik wens je een heel fijne dag nog.
Dikke knuffel.

❤️