Ik heb zo’n dag vandaag… alles neigt naar paars…
Zou het mijn kruinchakra kunnen zijn die spreekt?
Het zou best kunnen.
Chakra’s die uit balans zijn, dat is geen fijn gevoel.

Blijkbaar is er met mijn onderste chakra, de stuitchakra, die houdt van rood, ook wat aan de hand…
Ik ga zitten aan mijn creatieve tafel om te luisteren wat die twee elkaar te vertellen hebben.
Ik neem een van mijn kunstzinnige dagboeken…
Eentje dat ik zelf heb gemaakt (ingebonden met coptic stitch) van enkele van mijn gerecycleerde schilderijtjes op allerlei soorten papier.
Ik sla het dagboek zonder nadenken gewoon open., zo heb ik een dubbel blad (vandaar de vouw in het midden, die niet echt opvalt).
Ik laat gebeuren wat gebeuren wil.
Paars, rozerood en een beetje wit gaan in dialoog.
Het is een snel, heel snel gebeuren.
Verf wordt gesmeerd over de bladzijden met dikke vlugge vegen van een breed penseel, er zijn geen rechtlijnige scheidingen, alles mengt zich grenzeloos door elkaar heen.
Rozerood en paars ontmoeten mekaar.
Net zoals ik bij dit zuiver gevoelsmatige werken ook mezelf tegenkom.

Als ik denk dat het klaar is, komen er nog intuïtieve krassen in de verf, waardoor het witte blad ook weer zichtbaar wordt.
Ik loop over van tevredenheid.
Contentement… Waaw !
Ik ervaar verbondenheid.
Ik voel dat alles weer stroomt.
Alles gaat in één vloeiende beweging van boven naar onder en weer terug.
De energie vindt zijn natuurlijke flow.
Ik vul me met de kracht ervan.
Alweer een geluksmomentje.

Ik wens je een fijne dag, met gelukspareltjes.
Laat de energie maar stromen en zijn werk doen…
Het wordt een prachtige dag.
Dikke knuffel.

❤️

Gisteravond ging ik nog eventjes langs bij Spic en Span en mijn Charlotje. Zoals gewoonlijk kijk ik nog eens of ze in orde zijn, mijn kipjes… Alles was ok. Met een gerust gemoed keerde ik terug naar het huis. Ik liep wat traag over mijn grasperk, en bleef op een bepaalde plek stilstaan.

Er was iets… iets speciaals… En zonder het te beseffen, stond ik er middenin. Ik was terecht gekomen in een kring van paddenstoelen.
Onmiddellijk kwam ook het besef: ik sta in een heksenkring…
Moet ik nu jubelen of bang worden, ging er even door mijn hoofd.

Ik had daar ooit wel van gehoord en over gelezen… maar ik had het nog nooit zelf gezien. De cirkel, of de kring, was bij mij nog niet helemaal rond, maar hij was aardig op weg om zich te sluiten.

De paddenstoelen die lid zijn van zo’n kring, behoren niet eens tot dezelfde soort, zag ik tot mijn verbazing.
Ik wist wel dat mijn graspartij in slechte staat is, door de laatste warme en droge zomers… en daardoor wellicht vatbaarder voor ondergronds woekerende schimmels en bedradingen van uitdijende zwammen, die meters ver kunnen reiken… maar dit had ik niet verwacht.

Natuurlijk begon ook mijn bloeiende fantasie op hol te slaan… Ik zag al heksen rondzweven op hun bezems, hun haar wapperend vanonder hun zwarte punthoeden, dikke wratten op hun haakneuzen, flapperende zwarte mantels, en rondjes draaien boven mijn paddenstoelen.
Of was het een verschijnsel van meer feeërieke lichtwezens, van feeën… of elfjes…
Zit er spiritualiteit of hekserij in mijn heksenkring?

Ik weet het niet.

Maar bij nader toezien ontdekte ik nog een tweede heksenkring…
Blijkbaar kan het uitdijen van een heksenkring gestopt worden door, onder andere, een ontmoeting met een tweede heksenkring…
Zo krijgen ze boel, net als mensen… soms toch…

Het is me nogal wat.
Het is spannend en intrigerend.
Het is boeiend en verrassend…

Ik hou ze in de gaten… die paddenstoelen… die heksen… die feeën… de elfjes.
Straks duiken er nog kabouters op… Wie weet wat er nog allemaal leeft in mijn tuintje…

Ik moet effekes bekomen.
Hier moet ik toch een beetje over nadenken.
Ja, van in mijn zetelke moet dat lukken… het is toch regenweer.
Morgen kijk ik wel wat er is veranderd… wellicht, want de vochtigheid voedt de zwammen en schimmels en wat nog meer…
Ik blijf alvast lekker binnen…
Kopje thee.
Lekker boek.
Laat ze maar doen, daar buiten…

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.

❤️