Krakkemikkigheid

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je vandaag?
Ik hoop dat je het goed stelt… of dat het te doen is…

Ik voel me nogal krakkemikkig.
Ik ben wat ondersteboven, van wat ze op mijn pad hebben gegooid…
Het is wat vroeg om daar heel veel duidelijkheid over te hebben.
Dat klinkt wellicht wat vreemd… en dat is het ook.
Schrijven over iets waar ik nog geen woorden, nog geen taal voor heb, gaat niet lukken.

Wanneer er klaarheid komt, en ik wen aan een onverwachte draai van 360° of meer in de weg die ik bewandel, komen misschien de letters, de woorden terug, die me in staat stellen uit te kunnen leggen wat er aan de hand is…

Ik probeer ondertussen mijn tijd te doseren tussen rustpauzekes en bezig zijn in de tuin… Wat struikjes bijknippen, wat plantjes verzetten, putjes graven en weer dichtgooien…
Moeder aarde en de natuur, die troosten en helen altijd… die discrimineren niet tussen soorten leed dat ons soms uit het niets overvalt…

Ik probeer me niet te ergeren aan mensen die dwaze dingen zeggen, of die niets zeggen, omdat ze in hun onhandigheid geen woorden vinden, of niets kunnen bedenken dat helpt of troost…
Ik ben er zeker van dat we op het ogenblik dat er toe doet, weer die raakpunten vinden, die verbinden…

Het is tijd om mijn eigen motto aan te boren…
Kunst kan de wereld redden…
Al is het maar één klein tekeningske dat op een blad komt…
Ik praat met mezelf in mijn creatief paradijsje…
Daar tast ik de mogelijkheden af, daar kom ik mezelf tegen, daar vind ik mezelf…
Daar mag wat nog zonder woorden en uitleg is, gewoon zijn wat het is…

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

De taal van zomer

Dag lieve lezer, hoe is het met je?
Ik hoop dat het goed met je gaat.

De zomer is echt in de startblokken geschoten.
Al hoop ik dat hij niet al te fel uit de hoek komt.
Hij?
Is de zomer mannelijk?
Zo lijkt het wel…
De zon is vrouwelijk… denk ik…
Alles een beetje evenwichtig verdeeld, dat is altijd wel het beste…

De zomer spreekt zijn eigen kleurentaal. Soms klinkt hij heel overmoedig, is dan eens onbegrijpelijk fel, nodigt ons uit om in een uitbundig kleurenpalet gekleed de zon op te zoeken, of dwingt ons richting schaduw te hollen of puffend de verkoeling van inderhaast dichtgetrokken gordijnen en neergelaten rolluiken te gaan opzoeken en hopen dat de hitte draaglijk blijft.

De zomer doet ons reageren.
Als het te heet wordt, snakken we naar verkoeling.
Als het te koel wordt, hunkeren we naar de zon.

Of het met ouder worden te maken heeft weet ik niet zo goed, maar de zomers die ik me herinner van vroeger, leken altijd ‘gepast’.
Het was nooit te warm of te heet. Regen leek enkel ‘s nachts te komen, wanneer ik sliep.
Zodat ik altijd in mijn blauw sponzen broekje en roze T-shirtje (toen bestond dat woord niet eens) al van ‘s morgens vroeg naar buiten kon hollen, en de godganse dag alleen maar leek te spelen, en bezig zijn met putten graven in de aarde, modderkoeken bakken in de serre, achter kikkers en sprinkhanen aan zat en op mijn rug in het gras naar de wiebelende takken van de bomen in de felblauwe luchten kon liggen kijken…
Niet beseffend dat die tijd ook nooit meer terugkomt…
De tijd leek onbelangrijk en zowat onbestaand…
Alles was een eindeloos aanwezig zijn in het nu, toen.

Wat inderdaad zo is, realiseer ik me nu.
De zomers veranderen, de kikkers en sprinkhanen zijn vaak ver te zoeken. Ik loop allang niet meer in mijn sponzen broekje.
Ik moet meer moeite doen om even, al is het maar heel even, bewust in het nu te zitten, of te zijn.
Ik verander mee met de tijd…
Ik schep mijn eigenste kleurentaal.
Ik kijk naar de zomer en zijn gloed.
Ik word warm vanbinnen.
Door flarden zomerse herinneringen…

Ik wens je een heel fijne dag.
Hou het hoofd koel, en als dat niet je ding is, het mag ook anders hoor…
Dikke knuffel
❤️