---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Ik hoop dat het goed met je gaat, dat wens ik je toe…

Het is een hele tijd geleden is dat ik nog iets op deze blog schreef…
Ik had, eerlijk gezegd, de fut niet…
Het komt zoals het komt.
Soms raken dingen in een knoop.
Soms zitten er kronkels in de weg, die eerst willen ontkronkeld worden, voor je weer verder kan. Het lijkt logisch, maar vaak ongemakkelijk, omdat die knopen op onverwachte en minst passende tijdstippen je pad kruisen, of je plannen in de war sturen…
Een knoop komt doorgaans niet alleen…
Als je er een lospeutert, zit er een volgende onder… en nog een…
Geen beginnen aan…

Er kwam niets meer uit mijn handen, en mijn pen.
Wanneer ik wou schilderen bleef het blad leeg.
Het creatief paradijsje en dus in het bijzonder ikzelf, was de kluts kwijt.
Dat ik niets moest forceren, mezelf de tijd moest geven om weer adem te vinden, en zo… voelde ik wel, maar het dan ook effectief doen, is toch een ander paar mouwen…

Ik zat onder mijn waterwilg wat te mijmeren over het leven, toen ik duidelijk licht en schaduw zag op zijn stam… die boom is nog volop in de groei, net zoals ik…
Ik ging met hem in gesprek…
Ik vroeg hem wat ik moest doen, omdat ik het zelf niet meer wist…
Heel zachtjes waaierden zijn bladeren me zijn goede raad toe…
Probeer het luchtige licht te vinden en voel dat alleen net het besef van schaduw de weg opent naar het waarderen van het licht…

Ik hoorde en voelde wat hij zei…
Nog zo jong en al zoveel wijsheid heeft die boom.

Dat inzicht deed me het verlangen voelen om penseel en verf te halen, en op een kladje te proberen iets van dat moment te vangen…

Is het naar werkelijkheid geschilderd, zijn de kleuren wat ze horen te zijn… geen idee… Wellicht niet.
Het hoeft ook niet.
Het is geen wedstrijd.
Het is een klein ogenblik laten komen wat komt…
Het belang zit in het moment zelf…
In de weg ernaartoe.

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

---

Het was een heel speciale avond.
De ijskoninginnetjes stonden op een keerpunt in hun leven.
Daarom waren ze heel erg dicht tegen elkaar aan gekropen aan de oever van het grote meer.
Ze hadden een kwalijke reputatie bij mensen die hen niet echt kenden…
Ze zouden ongevoelig zijn, ongenaakbaar, onraakbaar en onkraakbaar.
Ze wisten zelf wel beter.
Ze hadden leren leven met het onbegrepen zijn.

De zon had hun plekje bij het water wat opgewarmd, en wat lichter en luchtiger gemaakt.
Daar waren ze heel stil van geworden.
Ze waren zich bijzonder bewust geworden van de tijdelijkheid van hun leven.
Het zou vast erg snel gaan nu.
Het zou best kunnen dat ze er bij een volgend ochtendgloren niet meer waren.

Ze hadden geen alternatief.
Ze moesten zich gewoon neerleggen bij de situatie.
Ze schuifelden wat dichter tegen mekaar aan.
Ze vroegen zich af wat ze konden doen om hun overgang naar een ander bestaan tot een mooi en memorabel moment te maken voor elkaar.

Ze begonnen stilletjes te giechelen, te lachen…
Koud waren ze niet.
Ze werden warm van de herinnering aan de mooie tijd die ze samen hadden doorgebracht. Ze dachten aan hun eindeloze gesprekken, die zo liefdevol en hartelijk waren, en voedend en zo verbindend…
Dat zou nooit weggaan. Nooit.

Ze begonnen fel, van binnenuit, te gloeien…
Zich bewust dat dit het overgangsmoment naar een ander bestaan nog zou versnellen…
Maar het was zo mooi, om de vriendelijkheid, de vriendschap, de kracht, het samenzijn, en samenhoren, zo innig en diep te kunnen voelen, dat ze het er wel voor over hadden.

Ze voelden hun voeten, hun benen week worden…
Ze werden zachter en milder…
Zo vergleden ze in de tijd.
Zo moest het gaan.
Daar hadden ze vrede mee.

Lieve lezer, ik wens je, op deze Valentijnsdag, mooie liefdevolle verbondenheid…
Dikke knuffel ❤️