Roze

Lieve hemel, ik geloof mijn ogen niet…
Waar ben ik aanbeland?
Geen idee…

Men heeft me nog zo gewaarschuwd…
Let op met wat je wenst…
Ooit worden wensen waar.
Ooit komen intenties uit…

Ik wou weg uit onze belabberde wereld.
Ik wou weg van stresserende virussen en langgerekte politieke toneeltjes, weg van wat me uit mijn lood slaat en waar ik zelf heel weinig aan kan veranderen…
Ik trok mijn fleeceke over mijn hoofd en kroop dicht tegen Chanelleke aan. Ik fluisterde zachtjes in haar oortje dat ik zo blij ben met haar, en dankbaar ben dat ze mijn dikke vriend is.
Ik sloot mijn ogen op zoek naar rust.
Ik gleed niet weg in een droom.
Ik hallucineerde niet…

Ik tastte en voelde een fluweelzachte, bijna onaardse materie…
In mijn neus vond een geur vol zalige zuiverheid mijn trilhaartjes die hunkerend in beweging kwamen en die me onmiddellijk in een gelukzalige zevende hemel deden belanden…
De kleuren maakten me zweverig dronken…
Ik voelde me licht en luchtig, gewichtsloos.
Er waren geen dwingende gedachten, geen dringende klussen, geen ergernis, geen twijfel, geen spijt… geen zorgen.
Gelukzaligheid.
Dat was het.

Ik snapte dat ik ontsnapt was aan de realiteit.
Ik wou er even uit… Dat had ik gewenst.
Ik…

Ik zit op een roze wolk.
Ik zit hier goed.
Ik zag Chanelleke van wolk naar wolk springen… vol nieuwsgierigheid huppelde ze als een kleine puppy rond.
Ik was vol vertrouwen, dat alles wel goed kwam.
Ik dacht dat niet… ik wist het.

Een edelhert kwam vliegend mijn kant op… gedragen door vogels…
Hij bulderde een bijzonder persoonlijke boodschap het universum in…
Ik begreep en verstond.
Ik kon weer verder…
Ik wist wat ik kon doen.
Zo was het goed.
Ik kon vol dankbaarheid en toewijding verder op mijn pad, op mijn reis. Stapje na stapje…

Find the infinity in a grain of sand and eternity in an hour.
Was het Blake die dit ooit zei?
Verwonderd blijven over hele werelden in alles, in onszelf, in anderen, dan komt een gevoel van tijdloos onthaast te zijn vanzelf…

Dat zei het wijze edelhert…
Dankjewel gezel, ik draag je mee in mijn hart.

Ik wens jou lezer, een heel fijne dag.
Blijf verwonderd.
Dikke knuffel ❤️

En nu?

Ik ben vroeg uit mijn veren gesprongen deze morgen. Blijven liggen heeft geen enkele zin meer. De dromen zijn vervlogen bij een diepe ochtendzucht… Geen idee waarover ze gingen… Ik weet enkel dat ze kleurrijk waren… Ik heb wel eens gelezen dat zoiets vooral vrouwen overkomt… of dat steek houdt weet ik niet…
Ik heb mijn vroege wandeling er al op zitten… Mijn stramme spieren en knoken zijn helemaal losgewerkt… Ik kan er in vliegen…
Ik krijg toch een flits van mijn droom… Ik kon hardlopen als Elodie Ouedraogo… Fantastisch toch?

Ik installeer me bij het raam van mijn geprefereerd kaffee, in het dorp… ik geniet van een heerlijk pistoletje… Bij mijn koffieke sla ik mijn tablet open, ik open mijn blog… ik ga schrijven… het is trouwens al een tijdje geleden… en dan… lijkt er niks te komen…

En nu?

Ik zoek in mijn foto’s en vind een zorgelijk, bedenkelijk gezicht…
Ja, die wordt het.
Die past prima bij de sfeer van de dag.
Alweer dé dag waarop de nationale veiligheidsraad samenkomt, en met richtlijnen zal komen om ons losgeslagen Corona-gedrag bij te sturen…
Ik hoop op een duidelijke boodschap.

De regeringsformatie komt ondertussen ook niet van de grond, er lopen nogal wat politici rond met een Pinocchio neus…
Ik luister niet meer naar het gekibbel. Er wordt te veel rond de pot gedraaid…
Ik hoop op een duidelijke boodschap.

Ondertussen vraag ik me af of ik zelf niet te overgevoelig ben geworden… ik voel in mezelf een mengeling van ‘te veel’ en ‘te weinig’… Zou dit door Corona komen? Mijn hersenen zijn overladen, overspoeld met statistische cijfertjes waarin de ‘mens’ wat zoek is geraakt…
Probeer maar eens niet te denken aan datgene dat letterlijk overal in verweven zit…
Ik hoop dat er nog eens aan ‘echte mensen’ gedacht wordt…
Een gezicht op een schermpje behoort toe aan een mens…
Iedereen heeft zijn eigen verhaal.
Iedereen voert zijn eigen strijd.
Ook gezichten die nooit op een schermpje geraken hebben een verhaal.
Eentje dat niet eens gezien of gehoord wordt… eentje dat geen ‘online’ heeft.

Ik denk vaak aan wie vergeten wordt. Hoe dat zo gekomen is, is een ander verhaal…

Ik moet dringend de natuur opzoeken… Meer grond onder mijn voeten voelen en het geritsel van afvallend blad… straks wat regen voelen die de verdroogde aarde weer voedt en de stoffige geur van hittegolven vervangt door welriekendheid… Ik moet wat plaats vrijmaken in mijn hoofd voor schoonheid en blijheid. Mijn hand op een boomstam leggen en dankbaar zijn voor alles wat ik heb (ik bedoel het niet bezitterig)… of ben…

Ik wens je een fijne dag.
Ik zal vragen aan de bomen, de lucht, de regen, de wind, of ze ook naar jou wat energie sturen, waar je blij van wordt…
Dikke knuffel.
❤️