Goddelijk

Gisteren was een heel speciale dag. Ik sprong vroeg uit de veren. Ik voelde aan alles dat het een goede dag ging worden. Natuurlijk niet in het minst omdat het zondag de dertiende september was en laat dat nu net mijn verjaardag zijn.
Even schoof de gedachte… drie en zestig… in mijn vizier… gevolgd door de vraag, hoe dat zo gekomen was… Zo plots. Ineens… Had ik niet zien aankomen…

Ik keek naar de lucht, tastte de ‘einder’ af op zoek naar een streepje rood. Ik vond het niet en dacht: het wordt niks vandaag… Toch nam ik mijn camera en Nelleke mee en ging op pad.
Ik stond om kwart over zeven, op het moment waarop ‘het’ moest komen op de juiste plek. Nog steeds overtuigd dat er niks zou komen.
Ik bleef vol verwachting op mijn honger zitten.

Toen scheurde de relatieve einder open.
Er kwam een allesomvattende rode gloed bovenop het land liggen.
Hij vulde de hemel, de aarde, de bomen, en mijn hart.
Ik stond zowat betoverd met mijn voeten aan het gras gelijmd… terwijl ik in de zon die zich aftekende tussen de rode strepen zag wat zich afspeelde in de wereld…
De bosbranden in Californië, de wurggreep van het Coronavirus, radeloze vluchtelingen op Lesbos, sprinkhanenplagen…
Ik hield even mijn hart vast… voor de heftigheid waarmee alles kwam… wat mensen mensen aandoen, wat mensen de natuur aandoen…
het was veel…

De zon bleef even in het rood… ze bleef me in de ogen kijken… en ik keek haar ook aan.
Dat was een zeldzaam moment… omdat je leert dat je de zon nooit in de ogen mag kijken… Maar nu kon het perfect.

Ze liet me voelen hoe alles met elkaar verbonden was. Hoe alles toch één was… Ik begreep het, met een intensiteit die me bijna van mijn sokken blies… maar die me vervulde met een kracht en een gevoel van éénheid… waarbij woorden me te kort schieten.
Toen ze zag dat ik het snapte, slokte ze alle rampzaligheden en calamiteiten op… ze zoog ze mee…
ze gaf me het geschenk van ‘verlost’ te zijn van zorgen… en het gevoel dat er voor alles een oplossing kwam.

Daarna schoot ze omhoog, op haar tocht, op haar eigen reis, op haar eigen pad… en was ze gewoon de zon die scheen… het begin van een nazomerse zondag.

Maar in mij was iets veranderd. Ze had iets diep in mij geraakt.
Het was alsof in de twee minuten dat we mekaar zo zagen, een eeuwigheid, een oneindigheid vervat lagen.
Wat ik voel is een eindeloze dankbaarheid.

Dankbaar omdat ik me verbonden voel…
Niet meer alleen.
Nooit meer alleen.

De oplossing ligt in ‘samen’, niet in ‘alleen’…
Mijn verjaardag kon niet meer stuk.
Toen ik de foto’s die ik nam van de zonsopgang op mijn computerscherm bekeek, kon ik niet geloven dat ze zo mooi waren… dat ze weergaven wat ik had gezien… alweer een fantastisch cadeau.
Ongelooflijk…

Ik wens je een heel fijne dag.
Een dag vol verwondering en verbondenheid….
Dikke knuffel en een pootje van Nelleke…
❤️

Onverwacht

Het was een wisselvallige dag gisteren.
Dubbel variabel. Mijn gemoed bewoog zich mee met de grillen van het weer.
De dag begon alvast goed. De zon kwam op over een wat mistig en vochtig landschap. Chanelleke huppelde gezwind mee op de ochtendwandeling. Thuisgekomen schonk ik mezelf een koffie uit en ging achterovergeheld in mijn tuinzetel liggen in het zonnetje. Het viel op hoe stil het was. Prachtig… en ik werd er blij en gelukkig van…

Ik startte met mijn goedgezindheid een creatief projectje op. Alweer een experiment.
Toen ik mijn frietjes begon te snijden voor mijn zondagse traktatie, zag ik de hemel dichttrekken… Dikke wolken verzamelden in drommen boven mijn creatief paradijsje…
Stortvlagen kwamen snel.
Ik zag hoe Nelleke haar neus in haar fleece dekentje verborg, en daarbovenop met haar pootje de buitenwereld buitensloot…

Zou het kunnen dat ook zij zo plots overvallen werd door een herfstig wintergevoel… Dat was bij mij wel het geval… Ik dacht aan Corona in donkere dagen die zouden komen en toen ging het helemaal bergaf met mijn gemoed…

Tussen twee buien door trok ik Nelleke nog eens mee voor een klein toertje… Misschien zouden we ervan opkikkeren… Niks bleek minder waar… Nelleke begroef zichzelf weer in haar fleece… Zelfs snoepjes vond ze niet interessant. Haar brokjes liet ze onaangeroerd…

Ik nestelde me in de zetel naast Nelleke, die duidelijk in een diepe depressie was gesukkeld… Ik keek door het raam. Zag het dak van de overburen, de boompjes van mijn andere buur die blaadjes losten in een wind die richting noorden was gedraaid…

En toen…
In de bladeren, en het dak… zag ik de oude, wijze man die mijn hele raam bijna vulde… Zijn haar en baard waaiden mee met de wind… Hij keek me aan en gaf me de nodige goede raad… Hij deed me relativeren. Hij bood oplossingen waar ik ze niet zag. Hij was vast een soort sjamaan of zo…
Ik vergat mijn gemijmer en gepieker… Ik zag weer licht…
Dankjewel sjamaan, dacht ik…
Ik sprong kwiek uit mijn zetel en ik vond Nellekes oude kauwbotje eronder, op een plek waar ze zelf niet bij kon…
Toen ze haar afgesabbeld botje zag kwam ze kwispelend naar me toe en begon eraan te knabbelen met smakkend geluid… nee, Nelleke was niet depressief…
Ik ook niet, dacht ik toen…
Ok, toegegeven… Het leek efkes zo…

De moraal van het verhaal… geen verzinsel deze keer, maar echt… is dat een oplossing zich heel onverwacht kan aandienen…
Het zou kunnen dat het gewoon mijn wat chaotische creatieve brein is dat zelf zoekt wat het nodig heeft om zich goed te voelen…
Maar wat het ook is…
Het is goed zo…

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️