---

Dag lieve lezer, goedemorgen…
Heb je een beetje kunnen slapen?
Een goede nacht is al half gewonnen hé.

Gisteren begon goed. Een uurtje gewandeld met Neltieke op een ochtend met een stevige en koude tegenwind.
Ik dacht nog: tegenwind en bergop… Dat laatste klopt niet natuurlijk… Het is hier vlak. Plat als een pannenkoek.
Het was een teken aan de wand…

Ik ben aan het schilderen gegaan, zelfs terwijl de zevende dag op tv kwam. Dan ben ik maar half bezig. Half met verf en met een half oor toch laten binnenkomen wat er gezegd wordt…
Dat was niet zo goed. Foute boel, zegt iedere vezel van mijn wezen.

Dan maar nog een wandelingetje gedaan… Foute boel: te veel mensen in de dreef. Geloof het of niet, maar Neltieke pikt ook de vreemde sfeer op die er toch overal hangt. Distancing, vermijding, beetje bang opzij gaan… Nee, dat bracht geen soelaas.

Als ik dan kijk naar het gezicht dat ik op papier heb neergezet, is het alsof ik in de spiegel kijk. Ik zie iemand die wat moe is… met wat verdriet in haar ogen… en iets dat op een lichte pruillip lijkt.
Als dat de reflectie is van mezelf, ben ik aan wat bezinning toe… ik ben wat afgedwaald van mezelf, door het nieuws van de ellendige virus…

Ik had mezelf voorgenomen dit alles te doseren, het maar bij mondjesmaat toe te laten, of zelfs helemaal niet.
Maar zondag is een ‘zevende dag’ dag.
Ik kon de tv toch uitzetten, of minstens wegzappen, maar nee, het is alsof ik op zo’n moment echt wil horen wat ik eigenlijk niet wil horen. Ik kan het niet zo goed uitleggen… maar het is zoiets…

Ik heb dan maar enkele quotes gezocht die het meisje, dat ikzelf wel degelijk ben, kunnen troosten.

Eerst een goede raad:
adem courage in en adem angst uit.

En dan een heel erg troostende boodschap:
lief zijn voor mezelf, want ik doe mijn best…

Ja, dat is een mooie om vandaag vast te houden.

Ik wil vandaag weer in mijn kracht gaan staan. Ik weet wel dat het een tijd is van vallen en toch weer opstaan. Alles komt in golven… en ook dit gaat weer voorbij.

Be gentle with yourself, you’re doing the best you can.

Ik wens je een heel fijne dag.
Als je ‘t een beetje kwijt bent, verdrietig, wat moe, of moedeloos… wens ik je met heel mijn hart, veel goede moed, en klop jezelf maar eens op de schouder… dat helpt altijd… Je bent niet alleen…
Dikke knuffel.
❤️

---

Het was een heel zonnige dag. Een tikkeltje fris, maar in een hoekje in de zon en uit de wind was het heerlijk vertoeven.
Ik dacht van efkes op mijn luie gat in de zetel te blijven zitten, nadenken over wat ik zoal ging doen… maar dat was duidelijk niet het moment…
Ik had het grote toverwoord dat met een grote W begint, nochtans niet uitgesproken… Ja, als het te lang duurt, begint ze er zelf over…
Neltieke had maar één boodschap voor mij: WANDELEN!
Ja, Nelleke, rustig Nelleke…

In mijn relatie met Chanelleke, heeft zij natuurlijk wel het meest te zeggen. Ze voert graag het hoge woord. Ik heb haar geleerd dat het ook vaak kwestie is van geven en nemen… Oké we gaan wandelen, als ik dan ook een foto mag nemen van iets dat me in het oog springt… Met die overeenkomst, een soort van samenlevingscontract-voorwaarde, gaan we samen op pad.

Het is nog vrij rustig in de dreef. En, Nelleke, kijk… er zijn ook niet veel andere hondjes… Goed, want daar heeft ze het niet zo voor…
De dreef is van haar. Het is haar terrein, en ook wel een heel klein beetje dat van mij.
Ik tast in de zak van mijn anorak om mijn telefoon uit te halen… in vertraag mijn pas heel even… met een ruk draait ze zich om… zeg, waar blijf je… Het is geen waar hé… Foto’s… nee, dat meent ge niet.

Ik neem er ook wel eentje van jou hoor Nelleke…
Oké, dat klinkt al beter…
Mag ik dan ook op de blog?
Natuurlijk, Nelleke…

Terwijl ik ga hurken op het gras onder een grote populier, passeren toch enkele joggers, die zich wellicht afvragen wat ik daar zo zit te doen…

Maar de wereld is er even niet. Ik ben vol bewondering voor de maartse viooltjes… Prachtig paars, heel klein en nietig, maar evenzeer groots in hun eenvoudige schoonheid, trekken ze altijd mijn aandacht.
Ze zijn al met meer dan gisteren… Hun blaadjes waren bestoft met zand en modderresten van de stormen die we hadden in februari, maar ze raken erdoor… Een voorbeeld voor ons, denk ik…
Ook wij zijn in staat stormen te doorstaan… al is daar de nodige moed en een dosis doorzettingsvermogen voor nodig…
Mijn hart heeft zich weer gevuld met courage, met positiviteit, met aandacht voor het moment… ik kan weer verder…

Kunnen we NU verder stappen?
Ja, Nelleke, natuurlijk… we zijn weer weg.
Ze huppelt alsof haar leven ervan afhangt…
Nu moet ik geduldig wachten tot ze elke grasspriet en elke boomstam besnuffeld heeft…
Dat staat, naar zij zegt, ook in ons samenlevingscontract…
Amai, ik wist niet dat zij alles zo letterlijk nam…

Ik wens je een fijne zondag.
Het wordt weer zonnig, maar fris…
Ga maar eens naar buiten, als je kan…
Dikke knuffel…
Ja, Nelleke, ook van jou, een pootje…
❤️