Gemengde gevoelens



Deze kerst schiet al aardig op.
Het is er een vol weemoed, melancholie en verdriet.
Op de avond voor kerstavond, vond ik mijn Oscarke op de oprit van de overburen. Ik had een berichtje gekregen van mijn achterburen.
Op mijn sloffen en in peignoir ging ik met een heel klein en bang hart kijken of het mijn kleine pruts was die daar lag.
Hij voelde nog warm aan, hij leek me met grote ogen aan te kijken… Ik dacht dat hij zou wakker worden… maar zijn oogjes waren gebroken… verder was er niks aan te zien.

Ik droeg hem de straat over. Niet goed wetend wat ik moest doen…
Ik kreeg hulp van mijn andere buren… die net naast me wonen…

Hoe triest het moment ook was… Er was ook een sterke verbondenheid.
Ik moest snel beslissen wat er moest gebeuren… omdat er algauw een niet frisse geur de kamer leek te vullen.

Oscarke werd binnen het uur begraven onder zijn favoriete boom. Daar is hij thuis. Daar ligt hij goed en is hij bij ons…
Ook bij Nelleke, die niet weet waar hij is, waarom hij niet komt binnenstormen om met haar als gek te rollebollen…

Oscarke ging op nieuwjaar negen maanden worden. Het heeft niet mogen zijn.
Toen hij bij me kwam wonen, was hij zo welkom… Hij kreeg van heel veel mensen kadookes… niet te geloven. Hij speelde met alle beestjes, balletjes, muisjes die hij kreeg.
Hij was een specialleke van in ‘t begin. Hij is dat ook gebleven.


Ik ben verdrietig en ik mis hem heel erg.
Maar hij heeft me heel veel geleerd.

Dingen doen waar ik me goed bij voel.
Die dingen doen met volle inzet en vol vuur.
Het leven is ook spelen en me amuseren.
En als ik moe ben rusten…
Leven op mijn eigen tempo en ritme…
Geduldig kijken naar alles wat beweegt in de natuur…
Af en toe een beetje gek doen…
Liefdevol zijn en intuïtief.
In mezelf geloven.
Vertrouwen in mijn kunnen.
In beweging blijven.
Genieten.

Zoals de zotte doos die hij was en in mijn gedachten altijd zal blijven…
Zijn tijd bij mij was kort. Hij was met zijn gat in de boter gevallen… en hij gaf me meer terug dan ik hem gaf.
Merci Oscarke…



Deze tweede kerstdag werd ik bij mijn ochtendwandeling getrakteerd op een fantastisch rode gloed in het oosten…
Een eerbetoon aan mijn kleurrijke Oscar.
Dat werd even stilstaan, even de tranen voelen komen… volstromen met emotie…
Om even verder aan de kerk het dubbele beeld te krijgen van deze tijd van het jaar… Kerstlichtjes in de boom aan de kerk…
Glitter daar opgehangen door mensen, en daarachter in de verte de natuur die zijn eigen beeld schept, als tegenhanger van alles…
Het contrast kan niet groter zijn.

Ik wens je een fijne dag.
Een welgemeende dikke knuffel.
❤️