De laatste vijf


Op de samenkomst van creatief schrijven, kreeg ik de volgende opdracht: schrijf iets, een verhaal of zo, over de vijf laatste foto’s op je GSM.
Ik geraakte daarbij toch even in de war. Ik had namelijk geen idee wat dat kon zijn, die laatste vijf foto’s.
Zelfs bij diep nadenken, kwam er niks terug.

Toen ik op mijn GSM keek, en zag welke het waren, dacht ik oei… dat… oei en die… oei…
Ik had me vorige week laten verleiden om mee te doen aan een nogal confronterende opdracht, in een groep gegooid, door een bevriende kunstenares.
Foto’s nemen van jezelf (selfies dus) “en profil” en die zonder te verbloemen in tekening gieten.

Niet verbloemen, op mijn leeftijd… tja…
Dat betekent: de walletjes, de rimpels, de al naar beneden gezakte oogleden en mondhoeken, en zelfs de dubbele kun en slappe nek, gewoon toelaten…
Accepteren.
Want ze zijn er toch hé? Hoe dan ook…
Of ze nu te wijten zijn aan ouderdom, levenservaring, of andere kwalen… ze zijn er…
Ze horen erbij.
Ik had alleen een beetje moeite met het idee…
En dan de praktische kant…
Probeer maar eens een selfie te nemen “en profil”.
En zo had ik de opdracht voor me uit geschoven.

Uitstelgedrag dus.

Die avond lag ik in bed, GSM op het nachtkastje, voor de veiligheid…
Profielfoto’s met licht achter me… misschien gaf dat wel een mooiere gezichtslijn in een voor de rest donkere kamer, dan foto’s bij klaarlichte dag.
Ik maakte precies vijf foto’s.
Nu kan je je afvragen… waarom vijf…
Wel, misschien omdat ik toen al wist dat ik er voor de opdracht van creatief schrijven net vijf zou nodig hebben… vooruitziend dus… Nee… Grapje…
Deze stap in het proces van de opdracht van mijn kunstzinnige vriendin had ik dus gezet.
Nu komt er nog een veel moeilijker stuk…
Mezelf tekenen, aan de hand van die selfies.
Al die lijnen, al die imperfecties, met enkel inkt of balpen of zoiets in één tint op papier zetten.
Verschillende schetsen maken dus.
Zicht krijgen op mijn ware ik…
Pfff… Moeilijk wordt dat…
Dus wat gebeurt er…

Uitstelgedrag…

Alsof het daarna, wanneer ik er ooit echt klaar voor ben, mezelf zo onder ogen te zien, gemakkelijker wordt.
Maar als ik nog langer wacht, moet ik er misschien nog een diepe frons op mijn voorhoofd bij fantaseren.
Oei, oei, oei… als dat maar goed komt.

Dikke knuffel.
Nog een fijne zaterdag.

❤️