Moeilijke emoties

---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het nog met jou?

Het is zo lang geleden dat ik het vroeg, ik weet het, zo’n gat in mijn tijdlijn!
Ik weet niet eens of het me lukt, dit schrijven… misschien had ik een writersblock of zo… Het zou zomaar kunnen.

Ik kreeg een tijdje geleden van iemand een vraag voorgeschoteld: ‘hoe ga jij om met moeilijke emoties?’…

Ik kon eerlijk gezegd niet zo snel een antwoord bedenken. Niet eigenlijk. Dat was behoorlijk verwarrend. Het antwoord brandde op mijn lippen, maar het kwam niet…
Wat vreemd, dat ik daar op mijn 67e nog moest over nadenken… terwijl ik gewoon doe wat ik altijd doe: ik schilder ze, ik schrijf erover en ik deel ze…

Nu heb ik al wel wat zo’n emoties op mijn bord voorgeschoteld gekregen, en het is eenvoudiger en comfortabeler om gewoon een mooi schilderijtje te delen dan zoiets.

Toen ik deze namiddag met verf aan de slag ging en alle emoties de revue liet passeren, niet enkel deze die mezelf betreffen en raken, maar ook deze waar de hele wereld mee te maken heeft of krijgt… dan is het binnenin toch een beetje breken…
Zoveel mensen op de vlucht voor oorlog, voor orkanen, voor geweld, of voor zichzelf…
Sommigen kunnen vluchten en hopen dat ze ergens veilig terecht komen, anderen kunnen alleen maar stilletjes ondergaan…
Leren we dan nooit bij, vraag ik me dan bedroefd af, om zoveel leed en onvermogen.

Mijn motto is: kunst kan de wereld redden.
Kunst heeft mij al zo vaak gered.

Dus ik geef niet op en blijf hopen.

Dikke knuffel en pootje van Neltieke…
Tot een volgende keer.
♥️