Waarzegster

Ik kwam haar tegen in een bruine kroeg.
Die cafés worden zeldzaam, en ze worden steeds bruiner…
Ik nam plaats aan een tafeltje aan de rand, bijna tegen de muur met afbladderend streepjesbehang en donkere houten lambrisering.

Ik bestelde een koffie. Die kwam met extra speculaas en een beduimeld kannetje melk. Ik nipte van mijn kopje terwijl ik mijn ogen steels liet ronddwalen over de aanwezige bezoekers.
Aan de toog zaten stamgasten aan hun barkrukken gekleefd, alsof ze daar al jaren hingen. Hun gesprekken waren verstild toen ik was gaan zitten… Ik was een onbekende die hun wereld binnenkwam.
Ze keken sluiks vanuit hun ooghoeken mijn richting uit.

In een duistere hoek, zag ik een merkwaardige gedaante… Ik kon er niet echt iets van maken bij het schemerige amper-licht van een 25 Watts peertje boven haar tafel…
Mijn ogen wenden snel aan het schaarse licht. Ik zag een oud vrouwtje, ze had een jas, een hoed en een sjaal om zich gewikkeld die niet van deze tijd leken. Die sjofele kleren waren haar houvast in een wereld die de hare niet meer was.
Ik zag dat ze kaarten uit haar mouw toverde. En ze wist dat ze mijn aandacht getrokken had…
Ze hield haar hoofd een beetje scheef en knipoogde naar me. Ze schonk me een vreemde trek om haar mond, waarvan ik wist dat het een glimlach was.
Met haar wijsvinger die uit een vingerloze handschoen priemde wenkte ze me… Ze lokte me… ze trok me naar haar tafeltje toe alsof ik aan een leiband hing en ik hiertegen geen enkel verweer had…

Ik kwam aan haar tafeltje en met een miniem handgebaar beval ze me te gaan zitten. Ik nam plaats recht tegenover haar.
Ik werd gehuld in hetzelfde licht als dat waar zij in zat… Alsof we bondgenoten werden in hetzelfde verhaal in eenzelfde wereld in een andere tijd.

Ik liet mijn ogen dwalen over haar verschijning. Ze had diepliggende ogen die staalblauw waren. Ze had gegroefde lippen, met diepe voren en rimpels die haar getekend hadden. Ze leek heel oud, maar had tegelijk iets bijzonder jong… Ik kon er niet echt mijn vinger op leggen, noch voor mezelf de woorden vinden die konden beschrijven welk gevoel ze bij me opwekte.

Toen zei ze met een heel bevallige en jonge, frisse stem in vlekkeloze bewoordingen: ‘zal ik eens je toekomst voorspellen, daar ben je vast wel aan toe… je kan trouwens geen kant uit, je bent alle richting kwijt’…

Vol verbazing knikte ik en ze ging aan de slag.

Ik wens je een fijne dag.
Ook al weet je niet wat deze brengen zal…
Dikke knuffel.
❤️

Kikkerprins

Er worden sprookjes, fabeltjes, verhaaltjes verteld aan kinderen, die ze gretig tot zich nemen en die ze heel levendig een blijvend plaatsje geven in hun fantasie en in hun herinneringen…

Kindjes worden groot natuurlijk.

Kleine meisjes worden groot… Het is me ook overkomen…
Innerlijke wijsheid hebben we allemaal… maar we vertikken het soms van ernaar te luisteren…
Als leeftijdsgenootjes liefjes krijgen, samenwonen, trouwen en op hun beurt kinderen krijgen… kan het dat er een gevoel van paniek komt opzetten… en de prangende vraag zich opdringt waarom het bij iedereen wel als vanzelf lijkt te lukken maar niet bij jou…

Op zulke momenten gebeurt het dat onbezonnenheid de overhand haalt. Alsof het een levendig geworden sprookje is dient een rode kikker zich aan… en we weten dat die vaak in een prachtige prins verandert, tenzij het natuurlijk een karmijnrode gifkikker is met niet zo’n schitterende bedoelingen…
Een overvliegende uil wil nog de aandacht trekken… maar het gaat om de kikker hé, niet om de uil. Dus laten we die passeren…

Ergens in de verte, heel ver weg, staat een tante nonneke… Natuurlijk was zij ook ooit een meisje dat naar sprookjes luisterde…
Al waren rode kikkers die in prinsen veranderden niet aan haar besteed. Zij had een andere boodschap gekregen bij het krijgen van haar roeping… Ze vond de eeuwige liefde in een onbereikbare god…
Er klinkt ergens in haar achterhoofd ‘gaat en vermenigvuldigt u’, of zoiets… nee dat was niet voor haar bedoeld natuurlijk…
Haar missie was anders… ja, nonnekes krijgen een missie…
Sommigen gaan naar de missies.
Anderen krijgen een andere taak…
Dit nonneke moest ervoor zorgen dat de opium zich niet verder kon verspreiden… Die papaverzaaddoos moest dichtblijven…

Het is een sprookje op zich…
Eentje van parallelle werelden, waarin ieder voor zich keuzes maakt en een eigen missie heeft…

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️