Adembenemend



Buitenthermometer zegt: -2°.
Mijn koortsthermometer zegt: net geen koorts meer.
Mijn binnenkant voelt nog niet echt comfortabel aan na de buikgriep van de afgelopen dagen.
Maar ik wil Chanelleke haar ochtendwandeling niet ontzeggen…
Met één oog op de oostelijke hemel, weet ik dat ik iets moois te zien zal krijgen… dus sluit ik snel het gebruikelijke compromis met Neltieke… Oké, we gaan wandelen, maar ik ga ook foto’s nemen…
Bij dat laatste kijkt ze wel heel bedenkelijk, maar goed.

Rond 8 uur… en wat ik zie beneemt me de adem.



Ik geniet van het moment.
Ik laad hier mijn lege batterijen weer op.
Ik zuig mezelf vol met de schoonheid van de natuur.
Ik tover al verhalen met kleuren bijeen…
Ik denk niet maar voel.
Ook al is dit alleen maar stil en alleen, met Neltieke dan… hier staat de tijd en de drukte even stil en loopt alles vol met de duidelijke aanwezigheid van natuurkracht.
Mijn gemoed stroomt vol dankjewelletjes…
Ik kan zo dankbaar zijn hiervoor.
Zo blij.
Zo content.
Zo voldaan.



Zelfs kasteel Rozelaer ligt te glunderen het vroege ochtendlicht.
Wie goed kijkt, ziet de reflecties van de gloed in het oosten weerkaatst in de ramen van de gebouwen rechts…

Chanelleke haalt me uit mijn gemijmer…
Zij wil verder wandelen.
Zij is haar deel van ons compromis nagekomen…
Zij heeft geduldig gewacht…

Nu is het mijn beurt.
Wandelen, stappen, op haar tempo, haar ritme…
Haar de tijd geven om te snuffelen aan bomen en gras en bevroren blad.
Neltieke gaat verder op haar nieuw elan…



En ik…
Ik ga nog een beetje rusten, denk ik…

Ik wens je een heel fijne dag.
Ik wens je een heel fijn oudjaar.
Ik wens je een heel fijne start in het nieuwe jaar…


Dikke knuffel, ook van Neltieke…
Tot volgend jaar dan maar hé… we zien wel…

❤️❤️❤️