Ik denk aan je



Toen je kwam te gaan, was ik er niet.
Ik luisterde moedig naar jouw stem vandaag.
Ik hoorde iedere lettergreep, iedere inademing, iedere stilte tussen je woorden.
Het deed zo’n deugd je te horen.
Het maakte me verdrietig en ook wat blij.
Zo blij dat ik je heb mogen kennen.
Zo blij om wie je was.
Zo dankbaar dat je er was.

Er vloeiden tranen.
Even kwam de helse pijn van gemis.
Hevig was het, voor er weer een tikkeltje rust kwam.

Nee, natuurlijk ben je niet weg.
Je bent bij me.
Je zal me dragen, me steunen, me helpen.
Ik geloof dat dat voor altijd zo zal zijn.

Toen kwam er hevige wind opzetten en een stevige stortbui deed nog meer tranen stromen.
Alle Murphy’s kwamen op mijn pad in het uur dat volgde…
Ik liep van de ene ambetantigheid in de andere…
Maar het was ok.
Je was bij me…
De Murphy’s: we kunnen ze de baas.
Zoals altijd overwinnen we ze, samen.

Toen ik wist, of eerder, voelde, dat je er weer was, zag ik wat er was, verbondenheid, vriendschap, liefde, inspiratie, kracht, kleur…
Alles ineens.
Het overweldigde me… er klonk een donderslag bij heldere hemel.
De regenboog leek niet ver weg.

Het was nog nooit zo duidelijk.
Niets is weg.
Het is er nog.
We zijn er nog.
Zoals we er waren.
Altijd en overal.
Eeuwig en altijd.
Samen.
Dubbel.
Onafscheidelijk.
Dankjewel voor dat inzicht.
Dat heb ik gevangen in een schilderij, om het nooit te vergeten.

Lieve lezer, wie je ook mist op deze dag, je wordt gedragen.
Je bent nooit alleen.
Dikke knuffel.
❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s